Pippi Langkous Koekjes

Over de Gijs Giraf koekjes die ik maakte, heb ik al uitgebreid verteld. In die periode kreeg ik nóg een verzoek. De aanleiding was helemaal niet leuk, maar over de uitkomst van mijn aandeel ben ik meer dan tevreden. Dus dat verpak ik hier graag in een verhaaltje.

Het begon zo:

Veel mensen kennen deze quote. Sommige mensen leven ernaar. En wéér anderen dragen hem uit.

Eén van haar vriendinnen is er zo eentje. Plotsklaps in haar nek gegrepen door monsters van het leven. Overvallen en overdonderd. Maar klaar om deze monsters met open vizier te betreden. Dat ging ze doen in háár ziekenhuis. Op de afdeling waar zij met heel haar ziel en zaligheid, veel van haar werkdagen doorbrengt.

Dat is enerzijds gek en confronterend. Maar biedt anderzijds ook steun en vertrouwen.

Zij bedacht iets liefs. Elke behandeldag - of ze er nu wel of niet zelf werkte die dag - zorgde ze voor een aardigheidje. Dat legde ze dan voor haar klaar op de afdeling.

Soms een cadeautje, vaak een lief briefje. Gewoon, een aardigheidje om te laten weten dat ze aan haar dacht. Vooraf had ze geen idee van de impact, maar die was er. Absoluut. Aandacht blijkt één van de liefste dingen om weg te geven.

Omdat de quote van Pippi altijd al haar motto was, had ze bedacht dat Pippi koekjes wel toepasselijk zouden zijn. En zo kwam ze bij mij.

En tja, dat vond ik wel een uitdaging. Er was geen haast bij, want de behandelingen gingen nog weken duren. Ik had die tijd ook wel nodig om uit te vinden hoe ik dit aan ging pakken én of het überhaupt wel te realiseren was. Want àls ik ze zou maken, dan wilde ik ze ook wel herkenbaar laten zijn. Het moest gaan lijken op de echte Pippi.

Op zulke momenten is G**gle mijn beste vriend. Maar er waren weinig koekjes te vinden. Eén set uitstekers kwam ik tegen.

Maar een prijs van €25 vond ik veel te gek. Kijkend naar de dunne benen, armen én staartjes zag ik dat het een enorme uitdaging zou worden om het deeg heel uit de vormpjes te krijgen. Zo niet, onmogelijk. Ik durfde deze gok, voor dit bedrag, niet aan.

Daarom klopte ik aan bij Rosan *klik, de Koningin van de Koekebakkers in Nederland. Zij hielp me met het omzetten van een door mij aangeleverd plaatje, naar een bruikbaar 3D ontwerp.

Zij weet precies wat valkuilen en kwetsbare onderdelen zijn. Et voilà, ik had een unieke Pippi uitsteker.

De eerste proefbaksels stuurde ik in plaatjes door. Om te testen of zij iets bekends zou zien?

Ja dus. Ze herkende het silhouet. 

Toen kon ik aan de slag met de kleurtjes. Allemaal verschillend, was het verzoek.

Het was best een gepriegel met al die kleurtjes en verschillende vlakken. Dat moet tussendoor ook steeds weer drogen, anders gaan de kleuren door elkaar lopen. Echt arbeidsintensief dus.

Maar beetje bij beetje verschenen er reuze echte Pippi's. Het meest lastige waren de gezichtjes.
Daar kan ik nog wel een cursusjes voor gebruiken.

De reacties van gever én ontvanger waren goud waard.
'Ze vond ze geweldig!','Super toffe koekjes. Onwijs origineel'. Ja, dat laatste klopt zeker, want dit is een wereldwijde primeur kan ik met trots melden. Pippi Koekies.

Zelf schrijft ze ook een blog waarin ze verhaalt over wat ze meemaakt en doorstaat. Ik mocht even meelezen en mijn hart maakte een sprongetjes toen ik las dat ze overspoeld werd met Pippi Langkous merchandising, zoals ze het noemt. Kaarten, een mascotte, sleutelhanger, sokken en nu dus ook koekjes.

Twee dingen leerde ik van deze periode. Ten eerste natuurlijk het maken van de koekjes zelf. 

Maar belangrijker nog, dat je áltijd iets kunt doen om een ander die het moeilijk heeft te steunen.
Te laten weten dat je meeleeft. En dat dat juist niet zit in grote dingen, maar in de kleintjes. Zoals een lief kaartje of briefje, met een kort "Ik ga aan je denken vandaag."

Of met een koekie. Daar kan ik je dan wel bij helpen.

De Utrechtse Waterlinie Wandeltocht

zaterdag 3 juli 2021 

Vorig jaar was ons oog op deze Waterlinie Wandeltocht aan de Zuiderzee gevallen. Hij dankt zijn naam aan de 19-eeuwse verdedigingslinie die de grote steden in het westen van ons land beschermden tegen de aanvallers in het oosten. Bij oorlogsdreiging werd het gebied van Muiden tot aan de Biesbosch onder water gezet. Zwakke plekken in de linie werden versterkt met forten.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie is genomineerd voor UNESCO werelderfgoed.

Dit leek ons leuk. Eens een ander wandelgebied. Maar uiteraard werd deze in 2020 gecanceld.

~ Met de stempelkaart om onze nek ~

Bij het weer openstellen van ons land, was deze tocht de eerste die weer op de agenda kwam.
We schreven ons direct in. Op de minst lange afstand, want we waren beiden niet zeker van wat we (aan)konden.

~ Koffie is áltijd een goed idee ~

Verder dan dat, hadden we niet gekeken. Dat hadden we, achteraf gezien, beter wél kunnen doen.

~Fort Ossenmarkt in Weesp ~

Wat bleek? Er waren drie afstanden te kiezen. De langste was 27,5 kilometer, die liep van Weesp naar Naarden-Vesting, en weer terug naar Weesp. Een rondje dus. Langs onder andere Muiderberg, het Markermeer, IJmeer en het Muiderslot.

~ Molen De Onrust van Natuurmonumenten ~

Maar daar kwamen wij dus niet.

De andere twee afstanden waren beiden een half rondje. Waarbij onze helft van Weesp naar Naarden-Vesting liep. Maar dus niet terug.

Met andere woorden: we liepen geen rondje. Het start- en eindpunt waren niet het zelfde. Hoe onhandig is dat zeg.

Daarbij was de omschrijving van de wandeling als volgt: 'Onderweg zie, beleef en proef je van alles!' 

 

~ Een glaasje sinas van tante Annie ~

Eerlijk? Onze helft was eigenlijk behoorlijk bloedsaai. De verkeerde afstand gekozen dus.

De natuur was mooi, maar eenzijdig. Er viel weinig te beleven en bekijken onderweg.

Geproefd hebben we alleen een muizenblokje kaas en een glaasje appelsap.

We keken enorm uit naar een terrasje, maar dat was er nergens langs de route.

Gelukkig hadden we wél tante An. Die had haar schuurtje en garage open gedaan, een klein koelkastje aangezet en alle tuinstoelen die ze vinden kon voor de deur geposteerd.

Voor een euro schonk ze wat fris voor je in, of kreeg je koffie uit de thermoskan.

Dit had voor haar duidelijk niets met geld verdienen te maken. Maar met open armen en een goed hart. En wat was haar rustplek welkom. Heerlijk. Even zitten.

~ Bij de finish nog even een drankje doen ~

Ze bleek vol verhalen te zitten. Eén van ons gooide er een kwartje in en hoppa...daar ging ze. 

Tante Annie Mostert Pieterse - 96 jaar - woont al 74 jaar op dit adres. Lang geleden was ze gaan inwonen bij haar kersverse echtgenoot en zijn broer. 

Ze woonden in De Machine. 

Een voormalig gemaal met twee stoommachines. Waarmee een toenmalig Tweede Kamerlid het Naardermeer droog wilde leggen. En daarmee een fortuin dacht te gaan verdienen. Maar het experiment mislukte en werd veel te duur. Want door kweldruk kwam er zoveel water naar boven, dat de machines dag en nacht moesten draaien om de Naardermeerpolder droog te houden. 

De familie ging failliet en wilde van het Naardermeer af. Gemeente Amsterdam toonde zich toen belangstellend, want zij dachten er een huisvuil dumpplaats van te kunnen maken. Doordat Natuurmonumenten het gebied in 1905 aankocht, ging dat gelukkig niet door. Het Naardermeer werd daarmee het eerste beschermde natuurgebied in Nederland. 

Nadat de stoommachines waren verwijderd, kon het gemaal als woonhuis gebruikt worden. Zo is het gekomen dat de schoonouders van tante Annie en later Annie zelf, deze woning al zolang huren van Natuurmonumenten.

(Dit was mijn spreekbeurt.)

Gelukkig waren we in goed gezelschap. En liepen we druk kletsend de hele route af.

Met wat knie- en pees-pijntjes voor hem, en zonder moeite voor mij, verzamelden we onze drie stempels en konden we 13,5 kilometer aftikken.

Dat was een mooie opsteker. 

Dus ondanks het tegenvallende evenement - wat gewoon pech was doordat we de minst leuke helft liepen - hadden we een fijne dag samen. Dat smaakt naar meer.

Gijs Giraf koekjes

Het was niet onverwacht. Wél onvermijdelijk. Afgelopen week is Marijn overleden. Marijn van Gijs Giraf. Maar vooral van haar man, zonen, moeder, tweelingzus en vrienden.

Ik zal me haar blijven herinneren als de eerste ooit, die aan me vroeg of ik koekjes voor haar wilde maken. Het hoe en waarom ga ik nu laten zien. Want ik ben er trots op dat het zo goed gelukt is.

Het zal maart geweest zijn, dat ze op een koekjes-foto van me reageerde. "Ik vind je baksels altijd zo geweldig. Zou jij ook Gijs koekjes kunnen maken?" 

Tja. Dat wist ik dus niet. Maar ik vond het wel een enorm leuke uitdaging om het te proberen. Het werd mijn nieuwe project. 

Ik zocht contact met Laura, van @houtenkado.com, die een jaar daarvoor koek-uitstekers van een mol voor me had gemaakt. Ze wilde wel proberen Gijs uitstekers voor me te maken. Ik hield korte lijnen met Marijn, om haar mee te nemen in het proces. Omdat ik er serieus rekening mee hield dat mijn koekjes misschien niet op tijd klaar zouden zijn. Dat zij ze niet meer zou kunnen zien.

'Ik zit hier met een big smile. Zo leuk dat je ze hebt laten maken', tikte ze toen ik haar het resultaat liet zien.

De volgende stap was het bakken van de koekjes. Dat bleek nog een heel gepriegel, want Gijs heeft een dun nekje. Het deeg heel uit de vorm halen, was daardoor nog best een uitdaging.

Maar ook dàt lukte.
 

Volgende fase was het vinden van de juiste kleur geel.

Daarna kon ik gaan schilderen met glazuur. 

Ik had bedacht me te beperken tot drie varianten. De originele 'kale' Gijs.

Gijs zoals hij op de cover van het prentenboek 'Later als ik groot ben' staat.

En Gijs als piraat, het favoriete alter ego van Marijn zelf.

En eerlijk...ik was apetrots op het resultaat.

Maar ik was er nog niet. Want ze moesten nu nog naar België gestuurd worden.
Én heel overkomen.

Eén en twee koekjes had ik al eens per post verstuurd. Die waren ongebroken aangekomen, dus dat experiment was wel geslaagd.

Dit was andere koek. Zo wie zo wordt elk koekje apart luchtdicht verpakt, zodat het drie maanden houdbaar en vers blijft. 

Daarna vouwde ik elke Gijs in bubbeltjes plastic en stopte ze compact in een doos. De bezorging verliep perfect. 

Project succesvol afgerond.

Om de cirkel rond te maken, wilde Marijn graag zelf ook twee sets uitstekers. Voor haar zonen heeft ze namelijk herinneringskisten gemaakt. En daar wilde ze deze graag in hebben. Ze vond het een fijne gedachte dat haar kleinkinderen ooit ook Gijs-koekjes zouden kunnen maken.

Dus klopte ik weer aan bij Laura. Geheel belangeloos leverde ze mij vier uitstekers, die ik weer doorstuurde naar de familie.

Hier eindigt mijn drieluik over Gijs Giraf. Blijf vooral haken, als je aan de slag bent gegaan. Ik blijf ze doorsturen.

Dàg Marijn. Bedankt voor jou.

Karretje rijden

We zitten nu in de tijd van examens, geslaagden en diplomeringen. Met Oudste hebben we dit ook twee maal doorlopen. Eerst bij het afronden van zijn VMBO - wat je tegenwoordig weer gewoon MAVO 'mag' noemen - , daarna van zijn MBO.

Nog geen negentien was hij, toen hij na zijn laatste stage direct aan het werk kon in het bedrijf van zijn vader. Een énorme kans. 

Maar hij koos er niet voor. Weet je, zei hij, ik moet nog zolang werken en ik zie me niet nu al aan de rest van mijn leven aan een bureau beginnen.

Wij gaven hem gelijk. Hij zag een vervolgopleiding wél zitten. HBO.

Inmiddels hadden we bijna zijn hele spaarpot al opgemaakt aan onder andere zijn autorijopleiding.
Want voor een studie zou hij het toch niet nodig hebben, dachten wij. En hij ook.
Je moet weten dat hij leren eerder nooit leuk vond en jarenlang geen zak had uitgevoerd. Een vriend noemde toentertijd zijn slagen voor de middelbare school een Houdini-act en daar had hij niets teveel mee gezegd.

Afijn. Hij ging dus naar de Hogeschool Rotterdam, voor de Managers opleiding. Hij wist het zelf ook wel. Hij is en kan heel veel, maar hij is geen manager en wil dit ook absoluut niet zijn. Maar het gaf hem tijd om na te denken over hoe hij zijn werkleven voor zich zag.

Hij vertelde ons dat hij tijdens zijn stage regelmatig dromerig naar buiten had gekeken. En zich had afgevraagd of dat buitenwerk in de haven niets voor hem zou zijn? Ga het proberen en snuffel er aan, adviseerden we. Zo raakte hij in geschreven bij een uitzendbureau dat hun uitzendkrachten inzetten bij dàt ene bedrijf. Dat hij al kende van zijn stage én van zijn vader. Want die liep daar ook al zijn hele werkzame leven rond. Op kantoor, dat dan weer wel.

Hij werd er ingewerkt en moest schakelen. Alles was nieuw, flink fysiek, smerig én intensief. Hij maakte gemiddeld vijftien- tot twintigduizend stappen per dag. Kort samengevat waren zijn werkzaamheden: fluiten en sjorren. Totdat alle geplande trailers muurvast stonden aan boord.

De sfeer was als in een Haagse voetbalkantine. Precies waar Oudste zich het meest op zijn gemak voelt. Dus op menig vrije studiedag was hij in de haven te vinden, in zijn overall.

Het eerste anderhalve studiejaar in de Waalhaven verliep erg goed. Hij haalde nagenoeg alle benodigde studiepunten. En toen kwam de stage er aan. Op managers niveau.

Alles in hem ging in de weerstand. Hij wist het eigenlijk wel zeker. Hij wilde geen manager spelen én hij wilde - nog - geen kantoorbaan. Dus eigenlijk wilde hij die stage helemaal niet lopen, ook al zou hij deze studiejaren niet met een diploma afronden.

En wij? Wij willen dat hij - ook financieel - voor zichzelf kan zorgen als wij er op enig moment niet meer zijn om dat te doen. Wij hebben veel liever een blije zoon met een MBO diploma, dan een tobberige, ongelukkige, zwoegende met een HBO papiertje. 

Hij ging daarom niet op zoek naar een stage adres, maar stelde zich steeds vaker beschikbaar voor werk. Ook op avonden, in weekenden en gedurende nachten. Het bedrijf zag toekomst in hem en informeerde of hij interesse had om vast in dienst te komen eind 2021? 

Hij had er zéker oren naar. Maar door interne verschuivingen zat hij 'ineens' al in mei op gesprek en kreeg hij een contract onder zijn neus. Per 1 juni is hij nu in dienst van dit mooie bedrijf. Dicht bij huis, wisselende werktijden, leuke humoristische collega's, prima arbeidsvoorwaarden en een vorstelijk salaris.

Op de eerste dag kreeg hij les in het rijden op een terminaltrekker. Daarmee worden vrachtwagen trailers verplaatst over het bedrijfsterrein, van en aan boord gereden en strak naast elkaar geparkeerd aan boord. Op de tweede dag werd hij, vol vertrouwen, al alleen gelaten en op de derde dag kwam De Botenbaas aan zijn vader vragen of hij wist wat de ambitie van zijn zoon was? 

Waarop Oudste zelf zei: rustighh, laat mij nou maar effe een poosje karretje rijden...

Het fijnste van dit alles is, dat hij elke werkdag enthousiast en vol verhalen thuis komt. Een beter bewijs voor een juiste beslissing is er denk ik niet.