Het is ècht een eitje

Er is een tijd geweest waarin ik weinig eieren at. Gebaseerd op het gegeven: "Van meer dan twee eieren per week, krijg je een veel te hoog cholesterolgehalte in je bloed".  

Maar tijden en inzichten veranderen. We worden daar allemaal mee geconfronteerd. Dan weer zijn melkproducten riskant, een volgende keer brood en andere koolhydraten. Vlees en suikers, allemaal niet goed. 

Ik hou het simpel. Ik eet en drink alles, maar niet te veel en gevarieerd. En ren regelmatig een rondje, om mijn voorliefde voor koek, chocola en chips te compenseren.

Langzaam maar zeker 'durf' ik ook wat vaker ei te eten. Omdat het goed is voor spierherstel na mijn looptrainingen én omdat ik het lekker vind. 

De variant van de ei-quiche had ik nog niet eerder gemaakt. Het is een simpel receptje, snel klaar, maar ziet er tóch een soort van feestelijk uit op je bord.

Ik hield het simpel. Behalve wat kurkuma kruiden voegde ik niets toe. Natuurlijk passen stukjes paprika, champignons en een uitje er prima bij, maar dan is mijn muffinvorm veel te klein. Die zit snel vol hoor. 

Zelfs zónder bril

Op de basisschool was ik ineens aan de beurt. De aanleiding kan ik me niet meer herinneren, maar ik moest aan de bril. Er bleek op één van mijn ooglenzen een klein litteken te zitten, wat slechtzien op afstand veroorzaakte. Het klassieke 'ik-kan-niet-goed-het-schoolbord-lezen'-gevalletje.

Het was serieus een goede verbetering. Maar de combinatie van mijn toen hippe rond geknipte bloempotkapsel en de enorm grote brillenglazen (waarvan er één gewoon vensterglas was), maakt dat ik mezelf met terugwerkende kracht niet echt een spetter vond.

Ik bleef de bril dragen. Niet de hele dag. Maar alleen wanneer ik hem nodig had. Op school dus, maar ook om de ondertiteling op TV beter te kunnen lezen.

Later kwam daar het autorijden bij.

Ik ben een oen met vinden van de weg op onbekend terrein. Ik heb niet zoveel geologische logica in mijn brein, dus was ik afhankelijk van de bewegwijzering langs en boven de wegen.

Zónder bril zie ik pas wat er op de borden staat, als ik er al bijna onder rijd. Véél te laat om tijdig te kunnen anticiperen natuurlijk. Met bril was er geen vuiltje aan de lucht.

En toen kwam de navigatie. Ik kreeg mijn eerste jaren geleden voor mijn verjaardag van mijn lief. Ik vond het zó'n stom cadeau. Maar al heel snel moest ik mijn mening herzien. Het bleek niet het meest romantische, maar wél het beste cadeau ooit. Omdat ik dat ding op de voorruit prima zonder bril kan zien, zit ik tegenwoordig zonder in de auto.

En zelfs zónder bril moest ik vreselijk lachen om deze auto die voor me reed. Want ik kon het gewoon lezen.

Jij niet? En zo?

Het zijn maar letters, ik weet het. Maar wel letters die goed waren voor een grote grijns op mijn gezicht.

Wie zegt dat er in de file niets te lachen valt?

Ze hebben gejongd

Ik voel me verplicht hier een update te plaatsen, betreffende mijn laatste bericht. Bloedserieus was ik, met mijn kleine schaaltje vol moestuintjes. Overtuigd dat ik dit jaar alleen voor deze paar hoefde te zorgen.

Maar binnen twee dagen kwamen er vanuit alle hoeken en gaten van het land, nieuwe naar me toe gevlogen. Ik spreidde mijn armen zo wijd mogelijk en riep dat ze allemaal bij ons welkom waren.

Dus stond ik vanmorgen weer te klooien met tabletjes samengeperste aarde, water, kweekbakjes en zaadmatjes.

Dat wordt misschien de hele zomer wortel eten. In elk geval voorlopig geen ovenschotels voor ons. Want de ovenschalen zijn bezet.

Moestuintjes

"Jij hoeft zeker die supermarkt moestuintjes niet meer hè?"

Maar natúúrlijk wil ik die wel weer. Ook dit jaar ga ik ze weer proberen te laten groeien.

Het zal minder bewerkelijk zijn, want in de korte tijd dat de actie nu draait - twee weken - kan ik maar een klein aantal bij elkaar sparen. Daarbij zijn er ook maar vijf verschillende soorten. Dat houdt het lekker overzichtelijk. 

Ze staan!

Een klein beetje groen-compensatie. Want de laatste weken werden mijn kamerplanten aangevallen door rouwvliegjes. Geen fruitvliegjes dus, maar hele echte vervelende rouwvliegjes. Ik heb er veel over gelezen en ervaringen van anderen aangehoord. En weet inmiddels dat het onbegonnen werk is ze proberen uit te roeien. 
De mensheid gaat dat niet winnen. Dus met pijn in mijn hart heb ik gisteren bijna al mijn planten in de GFT-bak gedonderd. Héél erg vind ik het.

Ik had het langzaam bij elkaar gespaard en vertroeteld. Vergeefs.

Een paar kleine plantjes staan er nog. Tegen beter in. Maar ik kijk het nog even aan met ze. Maar zodra ik ook maar één vliegje op zie stijgen, zijn ook deze plantjes het haasje.

Niets aan te doen.

Uithuilen en opnieuw beginnen.

Puberbrein

Zijn vriend was gisteren jarig. Vandaag gaat hij er naar toe, om een klein feestje mee te vieren.

Het is een jongen die hij al jaren kent. Als vriend van het gezin van een vriend van zijn broer, die ook een klasgenoot van zijn broer was én de zoon van één van zijn vaders dartvrienden. Volg je het nog?

Anyway. Op verjaardagen daar kwamen ze elkaar tegen. Pas de laatste drie jaar ontdekten ze dat ze goed met elkaar op konden schieten en een aantal dezelfde interesses deelden. Sinds twee jaar voetballen ze ook in hetzelfde elftal.

Ze gaan samen naar pretparken, vriend is van de zomer een week met ons mee op vakantie geweest en afgelopen weekend gingen ze voor de tweede keer met hun beider vaders een aantal dagen op stap. Vorig jaar naar Schotland en nu naar Engeland.

Nu is vriend dus jarig. We dachten na over een passend cadeautje en hadden al snel een idee.

"Zullen we voor zijn zus dan ook zoiets maken?"
"Hoezo?"
"Hoezo? Nou, omdat zij natuurlijk ook jarig is."
"Echt?"
"Ja, dat wéét je toch wel?"
"Nee, hoezo?"
"Het is toch een tweeling........"

Nou, dát was dus compleet nieuw voor hem.

Het jongens-puberbrein is een bijzonder ding. Met een enorm sterke filterfunctie. Dus. Blijkbaar.

Kou - kouder - koudst

Het weer. Vaak gesprek van de dag en deze dagen al helemáál.

Omdat ik veel buiten ben, zou je denken dat ik de weerberichten ook op de voet volg. Maar dat doe ik dus niet. Ik maak me er niet druk om, en neem de dag zoals die komt. 
Er doorheen moet ik tóch.

Buienradar wil ik nog wel eens raadplegen, om te kijken of het zin heeft om het een half uurtje uit te stellen voor ik aan mijn postrondes begin. Een groot voordeel van deze baan: als voor 18.00 uur mij fietstassen maar leeg zijn, dan is het goed.

Verder denk ik niet vooruit. Ik kijk wel uit het raam om te weten wat voor weer het is.

Inmiddels lijkt het of ik wat harder gebakken ben. Van kou is mijn lijf steeds minder onder de indruk. De zon maakt deze weken veel goed. Daar komt al best wat warmte van af. 
Na een half uurtje doorstappen is mijn inwendige machientje meestal wel op stoom, stroomt mijn bloed lekker door en kunnen regelmatig mijn handschoenen zelfs uit. Voor iemand die tot voor kort al witte dooie vingers had als ik een glas melk vastpakte of de koelcel van de supermarkt in liep, best bijzonder.

Vandaag was er niet veel zon en was de wind daardoor gemener. Uiteraard pas ik mijn kleding daarop aan. Mijn hoofd en gezicht warm houden was vandaag prioriteit.

Daarbij verlies ik zelfs het kleine beetje ijdelheid dat ik bezit.

Geen porum. Volledig onherkenbaar. Maar o zo comfortabel.

Morgen nog zo'n dag. Misschien wel de laatste van dit seizoen. 

Puzzelen

Het zal de meesten van jullie niet ontgaan zijn. Ik heb een baan(tje). Of eigenlijk twee, maar wél bij één werkgever. Het zijn samen zo'n 20 uurtjes per week, maar door de ongebruikelijke werktijden voelt het of al mijn dagen ermee gevuld zijn. Daarbij is het op zijn tijd een ongeorganiseerde bende en daar heb ik een hekel aan. Dan krijg ik last van verbeter-drang. Dit levert zéker wat op, en dan heb ik het niet alleen over mijn uitbetaling in de vorm van het minimumloon.

~ Ik, als postbezorger ~

Wat ik er ook van krijg? De hik en grijze haren, omdat dingen zolang duren en over zoveel schijven gaan. Het duurt ook een eeuwigheid voor de zaken rondom mijn tweede contract goed geregeld zijn en kloppen. Ook krijg ik hoge fietsenmakersrekeningen - mooi scrabble woord -. En een brief of we aub allemaal een fatsoenlijke broek willen kopen, zodat we er netjes bij lopen. Daar hoorde een vergoeding bij. We kregen n.l. een VVV bon van 10 Euro. Bedankt, kan ik altijd gebruiken. Maar dit stond letterlijk in de brief: "We vertrouwen er op dat het je lukt om hier een fatsoenlijke broek van te kopen." Goh, waar dan? Jammer genoeg gaven ze niet het geheim prijs, bij welke winkel dat dan is.

~ Ik, als postvoorbereider ~

Natuurlijk is dit alles alleen een introductie om te komen wat ik hier eigenlijk vertellen wil. Ik doe het werk namelijk voornamelijk omdat ik het leuk vind. De rest mag dan irritant zijn, ik neem het voor lief.

Maar vorig weekend kreeg ik nog iets. Een PostNL legpuzzel. Speciaal door Jan van Haasteren voor het bedrijf gemaakt. Een collectors item. Super leuk.

In de tijd dat wij nog een stel waren, en nog geen gezin, maakten wij geregeld legpuzzels. Maar dan hebben we het toch al snel over een jaar of twintig geleden.

Oudste was nu direct enthousiast en zo begonnen we samen aan de 500 stukjes. Nog geen 24 uur later was hij af. En hadden we de smaak te pakken. Hij had eigenlijk best zin in een nieuwe uitdaging: 750 stukjes.

Dus ging ik de volgende avond bij haar een bakkie doen. Want zij is iemand die àlles op voorraad heeft. Dus ook puzzels. Natúúrlijk mochten we iets van haar lenen! Ze gaf een doos mee, waar 3 voetbalpuzzels in zaten. Die avond om half elf begonnen we aan de eerste. Het plan was: even een beginnetje maken. Maar dat liep helemaal uit de hand, omdat we om half drie 's nachts pas weer op de klok keken. De volgende avond was ook deze af.

Uit zelfbescherming hebben we eventjes een pauze ingelast. Ik heb namelijk geen ruggengraat. Ik kan geen 3 spekkies eten, niet alleen 1 blokje van de chocola. Nee, ik wil dan alles. Puzzelen kan ik niet een kwartiertje. En het lukt me niet om de tafel voorbij te lopen, zonder stukjes te zoeken. Dat is nogal lastig als je nog meer te doen hebt.

Dus we hebben pauze. Maar ik vrees niet voor lang.