Ik voelde nattigheid

Wàt is er veel regen gevallen hè, de afgelopen dagen. Ongelofelijke waterpartijen, ondergelopen pleintjes, diepe plassen op de wegen en veel, heel veel nattigheid in de lucht.

Donderdag hield mijn regenpak geen stand meer. Na een aantal uur postlopen, was ik in de jas net zo nat als buiten de jas. Het was ook lastig om hem droog te krijgen voor de volgende werkdag. Maar dat lukte.

Met mijn schoenen lukte dat niet. Door en door nat. Ik zette ze weg, volgepropt met kranten. Maar de volgende dag waren de kranten doordrenkt en de schoenen nog bijna net zo nat. Die kon ik niet aan.

Dan maar over op Plan B, de winterschoenen, die waterdicht zijn. Deze vrijdag was het best aardig weer. Het zonnetje scheen voorzichtig, en hij zette mijn schoenen buiten te drogen. Goed plan.

Alleen vergat hij ze aan het eind van de vrijdag binnen te halen. En ik ook.
Die nacht regende het opnieuw énorm. Zaterdagochtend werden de voetbalwedstrijden afgelast, want het viel weer met bakken uit de lucht. 

Ik appte hem op zijn werk "Wat zullen ze lekker drogen zo hè?" Gelukkig had ik de winterschoenen nog.......

Zeevis Run

Ik moest mezelf resetten. Door mijn rugblessure van juni was ik weer achterop geraakt qua hardlopen en conditie. Door de vakantie minder gewerkt en dus minder gewandeld. Maar wel steeds makkelijker geworden in het uit de kasten snaaien. Met als gevolg laag in mijn energie en strak in mijn vel.

Ineens was ik het zat. Dus begon ik anderhalve week geleden met toch wel lichte tegenzin aan mijn eerste trainingsrondje. Maar 6 kilometer, met een voorzichtige indeling: 1 kilometer rennen, 100 meter wandelen, 1 kilometer rennen enz. Ik kan je zeggen: dat viel niet mee.
Drie dagen later hetzelfde rondje, want dat vergelijkt zo lekker. Nu steeds 1,5 kilometer rennen, gevolgd door 100 meter wandelen. En nog eens drie dagen later opnieuw, met 2 kilometer rennen en 100 meter wandelen.
Elke keer ging het een stuk beter en makkelijker, dus er zat vooruitgang in. Als bonus was daar de voldoening.

De ultieme test volgde woensdagavond, want er was weer een Rotterdam Running Crew loopje. Dit keer zo'n beetje in onze achtertuin. Deze zijn zó leuk, dat ik alleen daarom al in conditie wil blijven. Ik hoef niet persé meer de langere afstanden te kunnen rennen, maar de sociale loopjes wil ik er graag inhouden.

~ RRC-foto's van Iris Droog ~

De startlocatie was dit keer een Koninklijke. Bij een iconisch bedrijf en pand. Ze noemen zich een restaurantgroothandel - visrestaurant - viswinkel. Ze zeggen zelfs: de mooiste viswinkel van Europa.
Rond 1908 opgericht door Oma Schmidt. Het allereerste winkeltje stond op dezelfde locatie als waar tegenwoordig dit flinke slagschip ligt. In december 2015 geopend en gedoopt door onze eigen Maxima. Onlangs nog bezocht door Dirk Kuyt en nu door een kleine duizend hardlopers.

Even voor acht uur heerste er een gezellige bedrijvigheid. Zoals altijd was de sfeer gemoedelijk en ontspannen. Het was zoals gewoonlijk een vrolijke mengelmoes van jong en oud, strak en gezet, flitsend en doorsnee, met één grote gemeenschappelijke deler: zin om er met elkaar een leuke avond van te maken.

Ik liep enkele Vogels tegen het lijf en vond uiteindelijk ook de Maaslandse meiden. Tijd voor de gebruikelijke foto.

Toen om acht uur de warming-up gaat begon, verplaatste ik me naar de 6 kilometer groep. De 9 liet ik aan hen over, want zover ben ik nog niet. Kon ik mooi eens de omgeving in me op gaan nemen, zonder alleen maar aan het kletsen te zijn.

Van bovenaf volgden de instructies en al snel was de kleuren-massa in beweging.

Als eerste groep gingen de 9-lopers op pad. Dat gaf mij mooi de gelegenheid hun entree te bekijken. Met zijn allen via de ingang de winkel binnen. Het duurde zeker tien minuten voor iedereen verdwenen was.

~ Oeps, beetje onscherpe foto ~

~ Deze is door de winkelruit genomen ~

Rond kwart over acht waren wij aan de beurt. Na een minuutje of 2 stond ik binnen. Aan alle kanten werden we door het in witte jassen gestoken personeel toegelachen en gejuicht. Zó grappig. 

We renden tot achter de toonbanken en sloegen daar linksaf richting het koelgedeelte. Een prachtige zaak, dat mag gezegd worden! Ook de zaak waar Herman (ja, onze eigen Rotterdammert) de Blijker de vissies voor zijn restaurant zelf komt uitzoeken.

De achterdeur werd keurig voor ons open gehouden en daar kon het rondje buitenlucht beginnen. Door de Spaanse Polder was het plan.
Hoe we precies gelopen zijn kan ik niet navertellen, maar er was regelmatig een moment dat ik dacht: 'Hé, hier loop ik vaker.'
Zo passeerden wede praktijk van Dr. Rossi, verschillende cache-locaties, Park Zestienhoven, Klein Polderplein en een heel stuk van mijn Rondje Overschie.

Het was warm, maar het liep prima. Ik ging net iets harder dan de grootste stroom, maar door voldoende ruimte was het goed mogelijk in te halen en mijn eigen tempo te blijven lopen. Maar belangrijker nog: ik kon blijven lopen, zonder te moeten wandelen tussendoor.

~ Rode hoofden na afloop ~

De geplande 6 werden ruim 7 kilometers. Met een oververhit hoofd, en een nieuwe impuls voor mijn zelfvertrouwen klokte ik terug bij Schmidt weer af.

"There wille be a day when I can no longer run. 

Today is not that day!"

I see faces #6

Het blijft leuk om op deze manier naar je omgeving te kijken.
Om te zien of je ergens een gezicht in kunt herkennen.

Deze verlichting vond ik in Limburg.
Een lichtje in donkere dagen.

Grappig, toch?

Zomer

De zomer van 2017 is er één die ik niet snel zal vergeten.

Er zijn hoogtepunten, maar veel meer dieptepunten.
Binnen ons gezin loopt alles op rolletjes.
Maar gevoelloos voor alles daar buiten ben ik niet.

Het was heerlijk om even niet gebonden te zijn aan school- en sporttijden.
Morgen start dat circus weer.
Dat geeft enerzijds regelmaat aan de dagen. Anderzijds ook het besef dat deze zomer me door de vingers is geglipt.

De laatste twee weken waren helemaal vreemd. Ik kon het leven even niet bijhouden.
Waar zit die pauzeknop?

I see faces #5

Op weg naar een pannenkoek, wees jongste me op deze boom.

"Zie jij wat ik zie?"

En ik zie ik het ook.

Ach.....

Zodra het buiten licht wordt en de vogels beginnen te fluiten, word Sjors onrustig. Wil hij naar buiten. Vanmorgen was dat even voor 6 uur. Een latertje, want het komt vaker voor dat het al om 4 uur of half 5 is. 

Hij blijft dan miauwen, onophoudelijk. Nou, ga er dan maar uit om hem de tuin in te laten. Want slapen doe je sowieso niet meer. Of je nou blijft liggen of niet.

Een kattenluik zou in dit geval een uitkomst zijn, maar jammer genoeg is er geen plek waar we dit netjes kunnen aanbrengen. Aan de voorkant van het huis zit een kunststof deur en kozijn. Aan de achterkant een schuifpui.

Dus staan we op, doen we het vouwgordijn omhoog, ontgrendelen we de schuifpui en doen we hem open. Sjors stuift dan altijd naar buiten.

In omgekeerde volgorde doen wij daarna dezelfde handelingen en gaan weer naar boven. In de hoop toch nog even in slaap te vallen. Als we daarna echt opstaan, laten we Sjors weer binnen.

Maar vanochtend ging het anders. Ik deed het vouwgordijn omhoog en zag hem zitten. Zielig, in elkaar gedoken. Tja. Zó hoef ik de kat er niet uit te laten. Dat is wél heel erg makkelijk vogeltjes vangen.

Ik zette Sjors weg in de gang en ging zelf de tuin in. Knielde neer naast het vogeltje. Deed nog een voorzichtige "kssst". Maar er gebeurde niets. Hij bleef zitten. Daar zat ik dan. Met een ziek vogeltje en een miauwende kat.

Nadat de pui weer dicht was, deed ik de gangdeur open.

Sjors bleef héél rustig. Ging er voor zitten. Nam de situatie goed in zich op. Ging niet wild doen A omdat hij naar buiten wilde en B omdat hij daar een vogel zag. Gewoon niet. Of hij het in de gaten had, dat dit gedrag hier niet op zijn plaats zou zijn.

Het liefst zou ik de vogel oppakken en weg zetten. Maar ja. Waar dan? Er lopen overal katten rond. En daarbij. Dat durf ik eigenlijk helemaal niet.

Na een minuut of 5 draaide hij zich om en liep naar de trap. Keek me aan met een blik van: 'Kom, we gaan. Laat hem maar met rust.' Eenmaal boven vielen wij in slaap. Terwijl Vogel zijn laatste adem uitblies.

Want toen we later beneden kwamen, lag hij ondersteboven. 
Ik weet heus dat ik er niets aan kan doen, maar waarom voelt het dan niet zo?

Vandaag word je 15.

Lieve Wessel,

Precies 15 jaar geleden kwam je, met een hoop geluid, ter wereld.

Natuurlijk liet je eerst lang op je wachten. We konden roepen wat we wilden, maar eigenlijk wisten we het wel. "Die blijft net zolang zitten, tot het echt te heet onder zijn voetjes wordt." 
Overtijd. Zo noemden ze dat. Vijftien dagen. Mooi getal, niet? We waren in het ziekenhuis geweest en er werd gedreigd. "Ga maar even naar huis. Als ie echt niet wil, gaan we hem halen!" We gíngen naar huis, maar eenmaal thuis konden we haasje repje terug. Het scheelde weinig of je was in de rolstoel geboren.

Eigenlijk is er niet zoveel veranderd. Je maakt nog steeds een hoop geluid en je bent een meester in tijdrekken.

Vijftien jaar. Ik had ze niet graag gemist. Je houdt me vaak een spiegel voor, want gut, wat bèn jij een Reijgersberg. Je stelt mijn geduld op de proef en je verbaast me nog bijna elke dag met je wijsheid, liefde voor mens en natuur.

Al 15 jaar ben je een impulsief kind. Wat gevatheid, originaliteit en creativiteit betreft zijn impulsieve kinderen nauwelijks te overtreffen. 
Geleerden zeggen echter ook dat impulsieve kinderen met sommige dingen ongelofelijk veel moeite hebben. 
Kritisch kijken naar je eigen doen en laten? Geen tijd voor. In geval van twijfel, is het altijd de schuld van een ander.
Wachten? Geen denken aan. Je wilt winnen en altijd de eerste viool spelen.
Langetermijndoelen stellen? Geen sprake van. De toekomst is eindeloos ver weg. Jij wilt nú doen wat je wilt.
Nadenken en pas op de plaats? Gaat niet! De woede moet er nu meteen uit en wel zonder remmingen.

In het verleden veroorzaakte je gedrag regelmatig problemen. Je was zo gehaast en je rem werkte niet. En wanneer je plankgas reed, vloog je weleens uit de bocht. Wij moesten vaak als spelbreker optreden. Maar de laatste tijd is dat steeds minder nodig. Je bent zelf beter in staat op tijd vaart te minderen. Je kunt nu eerst nadenken voor je iets doet. Of zegt. Je bent in staat je eigen gedrag bij te sturen. Je reacties te beteugelen. Door op tijd vaart te minderen, blijkt zelfbeheersing mogelijk.

Ongelofelijk trots ben ik daar op.

Ook op hoe jij je het afgelopen jaar op school hebt weten te handhaven. Je bent makkelijk over naar 4 Havo, terwijl de helft van je klas het jaar over moet doen. Terwijl in jouw testresultaat zwart op wit stond: 'Wessel is een matige Havo-leerling. Alleen door net zoveel inzet als nu én zijn enorme werklust, zal hij uiteindelijk een Havo diploma kunnen halen.'

Juist over die inzet hebben we veel strijd gehad. Wij zeggen juist: "Wat voor cijfers zou je gehad hebben, als je er ècht voor zou hebben gewerkt. Als school meer prioriteit gekregen zou hebben dan gamen en YouTube kijken, je favoriete bezigheden." 

Maar het doet er niet toe. Je hebt een fijn jaar gehad. Met lekker veel vrije tijd. Dat is dan ook het probleem dat je hebt met school. Het is allemaal wel leuk, maar kost zo verdomd veel tijd.

Je hebt je dit jaar ontwikkeld als voetbalkeeper. Hebt nèt een fantastische ervaring achter de rug met je oom en opa in Noorwegen. Slaapt nu tot grote tevredenheid in een bed dat past bij je lengte. Gaat eindelijk alleen naar de kapper. En hebt kipsaté leren eten.

Vijftien jaar. Je bent een gewèldig joch. Met een groot hart. Lief voor mensen en dier. En ontzettend zorgzaam voor mij.

Dit jaar, op jouw verzoek, geen groot verjaardagsfeest aan het eind van de zomervakantie. Je voelt je schuldig, zeg je. Omdat wij er veel werk aan hebben, en jij het liefst de hele dag met je vrienden boven zit. En wij dan met jouw visite 'opgescheept' zitten. Je voelt je schuldig, omdat je zelf tegenwoordig bijna geen verjaardag van anderen meer bezoekt.

Dus dat doen we niet. Maar we vieren het op een manier die nú bij je past. De slingers en ballonnen hangen. Cadeautjes zijn ingepakt. De taart staat in de koelkast. En de bowlingbaan is gereserveerd.

Lieve stuiterbal van me, gefeliciteerd met je 15e verjaardag.
Zoals ons liedje zegt: 'Ik hou van jou, alleen van jou, ik kan niet leven in een wereld zonder jou."

Kus!  Mama