Kooppunt #335

En zo rollen we december in.

De laatste maand van mijn challenge van dit jaar. Een jaar lang elke dag ergens een punt van maken en iets plaatsten op Met Volle Teugen. 

Ik ben benieuwd of ik de driehonderdvijfenzestig ga volmaken. Of dat ik me onderweg ergens heb verteld........aan het eind van deze maand weet ik het.

De donkere dagen zijn aangebroken. Die kortste dagen van het jaar, waarbij je het gevoel hebt dat het nog midden in de nacht is als je moet opstaan. Die dagen waarbij je het binnen maar extra gezellig probeert te maken en zoveel mogelijk momenten opzoekt om van te genieten.

Dus.

Hebben we er alvast eentje uitgezocht. Tussen het klussen door.

Dat je niet denkt dat hij altijd met van die witte vlekken op zijn broek rondloopt.

Terugblikpunt #334

18 november 2015

Er was weer een loopje met de Rotterdam Running Crew, voor zowel de beginnende als gevorderde loper. Dit keer voor het eerst buiten Rotterdam. Er werd een uitstapje gemaakt naar het historische centrum van 'mijn eigen' Schiedam. De stad van de Jenever, Gin, Molens, grachten en monumentale pakhuizen.

De startlocatie was De Grote of Sint Janskerk, het oudste gebouw van Schiedam en een cultureel en historisch middelpunt van de stad.

Heel gaaf en tegelijk vreemd om hier de ruimte te vullen met alleen maar sportmensen, lichtgevende attributen en reflecterende kleding.

We kregen hier een heel bijzonder ontvangst.

Tegen de klok van acht uur vulde de kerk zich langzaam met orgelmuziek. Eerst zacht op de achtergrond, maar langzaam steeds duidelijker. In a split second herkende ik de melodie die uit de orgelpijpen kwam. Stadsorganist Arjen Leistra trok alle registers open en zorgde met zijn gave orgelspel voor massale samenzang van het bekendste looplied aller tijden: "You'll never walk alone." Het werd een heus hardloopconcert. Hij kreeg een oorverdovend applaus en wat was dat terecht. Kippenvel.

Wat volgde was een speech van de burgervader van Schiedam. Dàt was in al die eenentwintig voorgaande runs nog niet gelukt, om de burgemeester - van Rotterdam -  erbij te betrekken. Schiedam promootte zichzelf, dankzij meneer Lamers.

Daarna droeg de stadsdichter van Rotterdam, Renato Miguel, het gedicht 'Vrijheid' voor. Gevolgd door een minuut stilte voor de gebeurtenissen in Parijs. Deze doodse stilte werd na zestig seconden gevolgd door een daverend applaus. Echt indrukwekkend.

Inmiddels begonnen we onrustig te worden. Tijd om te gaan rennen. Maar eerst nog een korte opwarming.

Gaaf toch?

Wat volgde was een sfeervolle kris-kras-loop door het centrum. Droog weer, zelfs wat aan de warme kant.

Met alle verlichting vormden we een prachtig lichtsnoer door de stad.
Door mooie straatjes, langs oude jeneverstokerijen, over keitjes, langs de grachten, over bruggetjes, langs de zeven mooi uitgelichte molens en door de Plantage waar enkele bewoners ons met kaarslicht verwelkomden.

Het was een feestje om bij te zijn.

Naast plezier leverde het ook nog een mooie bijdrage op voor goede doelen.

En prima publiciteit voor de stad.

Dank-je-wel-Punt #333

Het houdt niet op.

Ze had hier gelezen dat ik de laatste weken cadeautjes kreeg.

Toen vond ze het nodig dat ik nóg wat kreeg.

Ik ga dan natuurlijk niet zitten mopperen. Of tegen sputteren.

Ik zeg dan knorrend en spinnend: dank je wel! Ze weet precies wat ik leuk en lekker vindt. Zij weet steeds iets te vinden wat met fudge te maken heeft en wat ik nog niet ken. 

Toevallig is het vandaag nat en stormachtig buiten. Ik nestel me vanmiddag dus hiermee op de bank.

Kluspunt #332

Work in progress.

Terwijl ik in het trapgat en op de overloop aan het schilderen ben, legt hij de laatste hand aan de zijkamer. Het plafond is gewit. De radiator, lamp en luxaflex hangen schoon weer op hun plek.

Nu de vloer er in.

Het nadert hier de eindfase.

Verwenpunt #331

Lekker hoor. Als je buiten in de regen hebt rond lopen sjouwen met post, en er is iemand thuis die een lekkere lunch voor je maakt.

Mij hoor je dan niet klagen. Mmmm.......

Snoeppunt #330

Lekker hoor, al dat snoepgoed dat weer in de winkels ligt.

Gisteren hoefden we er niet eens de deur voor uit.

Dit werd zomaar thuis afgeleverd.

Fijne werkgevers hebben we. Zij weten precies wat we nodig hebben.

Kennismakingspunt #329

Ik kom hem regelmatig tegen. Sowieso elke zaterdag, omdat zijn oudste in het voetbalteam van mijn oudste zit. Maar ook al rennend zien we elkaar onderweg. Laatst nog, bij de Schiedam Run.
Hij liep daar met De Vroege Vogels.

Is dat niks voor jou, vroeg hij het weekend daarna, op de voetbaltribune. 

Ik had al eens op hun website gekeken om me te oriënteren op wat dat voor een clubje was. Wat ik daar zag en er over hoorde sprak me aan. 

Loopgroep de Vroege Vogels is een enthousiaste groep lopers, die het gezellig vindt om twee keer per week met elkaar sportief bezig te zijn. 
De loopgroep is ontstaan in de jaren tachtig van de vorige eeuw. 
Op zaterdagmorgen om acht uur – hoe komen ze aan de naam – en op dinsdagavond om zeven uur verzamelen de lopers en loopsters zich bij de sportschool. Weer of geen weer, er 
zijn altijd atleten aanwezig om gezamenlijk erop uit te gaan.
Lopers met een specifiek doel worden daarin bijgestaan door de trainers en spreken ook onderling af om de daarbij behorende trainingen gezamenlijk te volbrengen. 
Regelmatig wordt er door een groepje lopers meegedaan aan een prestatieloop in de omgeving van Schiedam (Kadeloop, Bruggenloop, en Kethelloop), maar ook trekt men het land in (o.a. Apeldoorn en Nijmegen) om een sportieve prestatie neer te zetten. 

Kleinschalig. Meer recreatief dan prestatie- en wedstrijdgericht. Op dinsdagavond, dus niet op een voetbaltrainavond. Dichtbij. Met elkaar lopen. Intervaltrainingen.

Ik begon er steeds meer voor te voelen.

Toen hij me vertelde dat er veel zijn die of alleen voor de dins- of alleen voor de zaterdagtraining kiezen, hoefde ik me daarover dus ook al niet bezwaard te voelen. 
Want zaterdagmorgen is voorlopig voor mij nog geen optie. Dan ben ik doorgaans onderweg naar de één of andere voetbalkantine in Tjietjerkstradeel.

"Ga een keer mee joh. Kijken of je het wat vindt. Kom ik je ophalen."

Zo geschiedde. Op de avond dat de rest van Schiedam, aan het eind van een zeer regenachtige dag, op de bank bleef zitten, trok ik mijn renpakkie aan. Hij kwam me ophalen.
De opkomst bleek historisch laag te zijn. Veertien man / vrouw inclusief trainer John, die de training volbracht in regenpak op de fiets. 

~ trainer John ~

Van de minst snelle lopersgroep was er niemand aanwezig.
Er wachtte me een warm welkom. Ongedwongen, aardig, opgewekt, geïnteresseerd. Om je snel bij op je gemak te voelen.

Ik heb dan ook lekker gelopen. Hinder van het slechte weer had ik niet. Ik ben dan ook veel meer in mijn nopjes als de regen neerklettert op mijn kop, dan als de zon flink schijnt.

De kern van de training was negen keer vierhonderd meter tempolopen, met steeds een minuut herstel tussendoor. Wat ik de afgelopen tijd wel geleerd heb is om me niet door anderen gek te laten maken. Dus ik liep in mijn eigen tempo mee en dat ging prima. Kon aanhaken bij de rest.

"Goh, wat loop je goed! Dat lukte mij niet hoor, toen ik hier voor het eerst kwam."

Al met al stapte ik om kwart voor negen voldaan thuis onder de douche. Ik ben hier zéker niet voor het laatst geweest.