Vertragingspunt #280

Wij internetbankieren. De codes die we daarbij nodig hebben, krijgen we niet via een Sms-bericht, maar via een papieren codelijst. Deze lijst gaat altijd mee als we met vakantie gaan. In een envelop tezamen met andere handige dingetjes. Zoals postzegels, enveloppen, adressen van leuke plekken die we willen gaan bezoeken.

Er zitten vaak ook verjaardagskaarten in. Voor onze jongens die altijd beiden in de vakantie jarig zijn. Vakantiegangers uit onze familie- en kennissenkring sturen wel eens alvast een kaart voor hen op, omdat zij zelf óók met vakantie gaan. Die onderschep ik dan en neem ze mee. Zodat ze op ons vakantieadres gewoon hun verjaardagspost krijgen.

Vanochtend moest er iets betaald worden. Hij pakte de envelop voor een code en zag daarachter nog een envelop.

Het was post voor Oudste. Oeps. Vergeten.

'Iets' te laat.............sorry!

Punt van afschuw #279

Hij luistert naar zijn naam, onze Sjors.

Als hij buiten is en ik roep hem, dan staat hij binnen een halve minuut in de tuin.
Behalve als hij te ver weg is en me dus niet kan horen.  Dat gebeurt vaker de laatste tijd. Hij loopt dan "om de hoek" langs de waterkant aan de Kerkweg.

Hiermee vergroot hij ook zijn jachtgebied.

Tot op heden ving hij muizen, vogels en kikkers. De tel zijn we na de twintig muizen, drie vogels en vijf kikkers kwijtgeraakt. 

Langs de waterkant zitten weer andere dieren. Eén daarvan bracht hij vanmorgen mee. Eerst nog levend. Eenmaal dood moesten we erg ons best doen om hem af te pakken. 
Zo eindigde dit leven in een GFT-bak.

Het was een rat. Gadverdamme!

Punt van Actie #278

Nog steeds is het droog weer.

Dat veroorzaakt een drang om buitenklusjes te blijven doen. Bij mij dan hè.
Nu kan het nog.

Ik gaf het hokje van de afvalcontainers al een nieuwe lik verf.

De matten van wilgentakken die de zij- en bovenkant bedekten, haalden we vorig jaar al weg. Ze waren op. Verteerd.
Plan was om het nu met hout af te gaan werken. Het is er nog niet van gekomen. 
Ik vind dat het nu maar eens moet gebeuren, maar we zijn er samen nog niet uit hoe dan. Nou ja, ik wel, maar hij sputtert nog.
Voorlopig staat de basis, het geraamte, nu in de verf. Dat is stap één.

Volgende projectje is de schuurdeur. Die stond het meest met bladders.
Hij is nu geschuurd en schoongemaakt. Morgen de verf erover.

Wie weet krijg ik daarna nog tijd voor een volgend klusje. Laat het nog maar een poosje droog blijven.

Smulpunt #277

Het is inmiddels een ingesleten gewoonte.

Op zondag eten de heren friet.

Wij lang niet altijd. Vandaag maakte ik deze snelle hap.

Een zakje mix, met drie eieren, restjes paprika en champignons die ik nog in de koeling had liggen, stukjes salami en wat peper.

Beetje husseklussen en in de pan flikkeren.

Intussen de over aanzetten om de wrap op te warmen.

De warme wrap insmeren met Heksenkaas.

Et voila! Beetje salade en komkommer erbij. Lekker man.

Zelfs ik kan het.

Uitgaanspunt #276

Het was me het dagje wel.

Hij wilde zó graag naar De Efteling.
De laatste keer dat hij er was, sloeg hij een aantal attracties over, want "over-de-kop" wilde hij niet. Inmiddels durf hij wél. Dus "de Python" had een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem. Tel daarbij op de nieuwste attractie "De Baron" en ik snapte zijn drang om erheen te gaan.

De herfstvakantie zouden we gaan. Tot bleek dat zijn vriend dan in het buitenland zou zijn. Deze zaterdag was er geen voetbalprogramma, dus dat was een prima alternatief.

Al wekenlang zit hij met zijn snuit op YouTube allerlei filmpjes van achtbanen te bekijken. Hij kent de geschiedenis van de meest spectaculaire attracties van de Efteling. Via een nieuw spel bouwt hij zelf digitale achtbanen.

Kortom. Hij had er zin in. Héél erg.

Hij bleek niet de enige. Qua planning bleek deze zaterdag één grote vergissing. In plaats van één uur reden we er nu twee uur over. Vijf kilometer filerijden op de snelweg en de afrit. Ik zou al geen zin meer hebben, maar de heren wilden persé toch. We beloofden ze dat als ze tijd tekort kwamen, of als ze door de drukte teveel overal zouden moeten wachten, ze in december met de Winter Efteling nog een keer mochten gaan.

Om elf uur verdwenen ze door de ingang.

De dag lag voor ons.

Allereerst naar Waalwijk.

Naar de koffie met een broodje en een Bossche Bol. Dan is onze vrije dag samen pas ècht begonnen.

~ Geniale naam ~

Volgende taak was shoppen. We zijn er beiden niet dol op. Maar hij baalt van de inhoud van zijn kledingkast. En als je iets nieuws wilt, moet je er aan geloven.

Dat ze bij de ANWB ook kleding verkopen, was nieuws voor hem.

Deze wilde ik zelf graag hebben. Ik besteedde er een deel van mijn verjaardagsgeld aan.

Inmiddels had Jongste al drie keer gebeld. Ze hadden het hartstikke leuk en er was goed nieuws. Vanwege de drukte in het park, werd de sluitingstijd een uurtje opgeschoven naar zeven uur.

Mooi, dachten wij, dan hoeven ze in december niet meer. Maar daar dachten de heren natuurlijk héél anders over.

Even later stond het zweet hem op de rug. Het was echt een opgaaf daar in dat pashokje. Maar de voldoening was groot toen hij zag wat de opbrengst was.

Hierna waren we het zat.

Maar we hadden nóg een missie. Bij de meubelzaken rondkijken. Het is komende december drie jaar geleden dat we een prachtige TV cadeau kregen, met een wandbeugel erbij. Maar om deze op te hangen en de juiste hoogte te bepalen, willen we eerst een ander kastje eronder. Maar tussen willen, zoeken, vinden en beslissen zit bij ons altijd jaren tijdverschil.

Maar hier liepen we tegen dit kastje aan en beiden waren we om. Deze wordt het.

Voor de wens van de jongens - een gamekamer op zolder - vonden we deze prullenbak. Afschuwelijk ding, maar OK. Voor de ruimte waarvoor hij bestemd is, is hij wel passend.

~ Ook nog voor mijn verjaardag ~

Heel Holland Bakt. Watertandend keek ik rond. Wat een prachtige apparatuur hadden ze hier.

Inmiddels was het half vier geweest en beiden konden we geen winkel meer zien. Zitten en eten. Dat wilden we. Dàt gingen we in Kaatsheuvel doen.

Dachten we.

Ik vond er een leuke winkel. 

Maar geen enkel eettentje.

Dus stapten we weer in en reden we terug naar Waalwijk.

Hier stonden de borden niet alleen op tafel, maar hingen ze ook aan de muren.

En die maisfrietjes waren lekker!

Om zeven uur waren we op de afgesproken plek.

Om kwart over kwamen ze moe, voldaan en vol verhalen aankakken.

Of we nog langs de Mac konden gaan. Want ze hadden honger. Zich de hele dag geen tijd gegund om iets te eten of te snoepen.

Nou vooruit dan maar. Om het af te maken.

Het was een blije dag.

Punt van Genieten #275

Het is vrijdagmiddag tien voor vier.

Het was aanpoten vandaag. Nu gun ik mezelf een rustmomentje.

Zo komt het dat ik in de voortuin, gekleed in een korte broek en hemdje, in het zonnetje zit.

Het is twee oktober. TWEE OKTOBER! En het is héérlijk zo.

Wie doet me wat?

Overwinning-op-mezelf-punt #274

"Zullen we samen een rondje?"

Dàt was lang geleden. Zelfs nog vóór de Maaslandloop.

Zij moet na de Caminio haar lijf en benen restten van wandelen naar rennen.
Ik zit nog in een hersteltraject.

Mooi. Dat kunnen we best tegelijk samen doen.
Het is een prachtige frisse zonnige donderdagmorgen. Ik rijd haar richting uit.

Onderweg passeer ik de plek waar de tegengestelde rijbanen van de snelweg afgesloten zijn. Veel politie, verschillende ambulances. De oprit gesperd, filevorming op de sluipwegen eromheen.
Het ziet er ernstig uit. 

Even voor tien uur zetten we onze sporthorloges aan en zetten de pas er in.
We doen een rondje Duifpolder. Onze monden nemen het tempo van de benen als vanzelf aan.

Het loopt lekker, bij allebei. Ik heb geen wandelmeters nodig tussendoor.

En zo lopen we op het gemakkie tieneneenhalve kilometer.
Het voelt heel goed. Ik kan het weer. She's back!

De beloning is groot. Wat een verwennerij.

Als ik allang weer thuis ben, blijkt wat ik vanmorgen gezien heb, een gevolg te zijn van een motorrijdster die daar zojuist verongelukt was. Een moeder van drie jonge kinderen.

Ik word er stil van.