Ik heb van die dagen dat via whatsapp de berichtjes binnenstromen. Zomaar. Voor de gezelligheid. Een vraag om hulp. Een uitnodiging. Bijpraten. Voor wat steun. Uit interesse. Voor overleg.
Vandaag was ook zo'n dag.
De laatste die binnenkwam was deze. Ik geloof niet dat ze weet wat er speelt momenteel. Of ze leest toch mijn blog, terwijl ik denk van niet. Je bent lief!
Maar zoiets voelt een beetje alsof je, terwijl je in het pikkedonker in de stromende regen staat en de weg niet meer weet, ineens een duwtje in je rug krijgt, de goede kant weer op.
Daarom deel ik hem. Met iedereen die hem gebruiken kan. Vangen!
Ik wou dat ik hem was.
Het enige wat ie doet op een dag is namelijk
- slapen
- op de verwarming liggen
- zich laten aanhalen
- gevoerd worden
- buiten spelen
- wachten tot het avond is, zodat ie bij Wim op schoot kan liggen
terwijl die over zijn rug aait.
Daar zou ik echt HEEL GOED mee kunnen leven.
We maken ons zorgen.
Om hem. De meest zorgeloze in ons gezin. Tot voor kort.
Ineens steekt hij slecht in zijn vel. Voelt hij zich niet goed. Gedraagt hij zich angstig.
Hij is onherkenbaar.
We zijn van slag. Met zijn allen uit balans. Een ouder wil dat het goed gaat met zijn schaapjes. Maar dat lukt niet altijd.
Valentijn: voor- en nadelen
Jelmer
Voordelen: Hij is grappig, nuchter, beheerst en loyaal. En hij komt nog lekker knuffelen.
Nadeel: Ooit gaat hij het huis uit, want hij wil al een jaar of elf niet meer met mij trouwen.
Wessel
Voordelen: Hij is slim, diepzinnig en strooit met volzinnen alsof ie een oude man is. Hij zegt vaak dat hij van me houdt. En ik kan hem nog tillen.
Nadeel: Ooit gaat ie uit huis, want hij wil Grote Dingen met zijn leven. Ergens anders.
Als in, niet in mijn huis.
Wim
Voordelen: Hij kookt van alles en hij is erg zorgzaam. En ik kan nog veel meer voordelen noemen, maar mijn vaders lezen hier. Hah.
Nadeel: Geen. Want, hij is al met mij getrouwd, en hij gaat nergens heen.
Fijne Valentijnsdag, schatten.
In de maand juni ga ik voor de tweede maal deelnemen aan De Maaslandloop. Een 360 kilometer lange estafetteloop door Nederland. Een uurtje of dertig zullen we onderweg zijn. Non stop. Dag en nacht.
Vorig jaar deed ik ook mee. Een gewéldige ervaring van een enorm leuk sportief evenement.
Jammer genoeg werd het overschaduwd door mijn ziekenhuisopname, drie dagen later.
Er was geen tijd om na te genieten.
Dit jaar ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik het over kan doen.
Vorig jaar zat ik in een beginnersteam, dit jaar heeft een zeer ervaren team met overwegend snelle jongens me in hun team opgenomen. Opnieuw een hele uitdaging.
Ook een richtpunt: half juni, een jaar later, wil ik terug zijn op mijn oude niveau. En ietsjes verder nog, want dit jaar zal mijn sportieve prestatie wat groter zijn in dit team. Vorig jaar zaten we met zes lopers in een busje, dit jaar maar met vijf. Dat betekent dat we de afstand met minder lopers afleggen en er per persoon vaker en daardoor méér gelopen moet worden. Daarbij rennen de andere vier lopers veel sneller hun kilometer en ben ik daardoor eerder weer aan de beurt voor míjn kilometer, waardoor mijn hersteltijd korter is.
Een uitdaging dus. Wél een hele leuke. Al mijn looptrainingen nu, zijn er op gebaseerd in juni fit genoeg te zijn.
Alle opbrengsten van de Maaslandloop zijn voor het goede doel, dit jaar de stichting
"Het Vergeten Kind". Om als team deel te mogen nemen, moeten we 2100 euro inleggen. Om dit bij elkaar te sprokkelen voeren we allerlei acties. We hebben al oliebollen gebakken, wijn, chocomel en gluhwijn verkocht en boodschappen ingepakt bij een supermarkt.
Vandaag organiseerden we een dansfeest in Maasland. Het was gezellig. Gekletst, gedronken, bijgepraat, tegen de muziek in geschreeuwd, gelachen en gedanst.
Zij waren er ook. Een fijne avond dus.
De afgelopen periode was er een van opruimen en organiseren. Van weggeven en weggooien, van verkopen, schoonmaken en herinrichten. Dat resulteerde in veel tripjes naar Het Goed en het grofvuil, met een volgestouwde auto. Het leverde ook een klein spaarpotje op.
Misschien is het mijn leeftijd. Mijn onrust. Misschien is het omdat de kinderen groter worden. Misschien is het de tijd van het jaar - een nieuw begin met frisse wind in je haar. Wat het ook is, ik merk dat ik steeds meer zoek naar een zo simpel mogelijk leven met zo min mogelijk ballast.
Zoveel is er weggegaan, deze maanden. En ik ben er ook nog lang niet hoor. Er zit progressie in.
Zoveel zooi die we eigenlijk alleen maar hadden omdat we ze hadden, zonder verder duidelijk doel. Of omdat het nog wel eens van pas kan komen, ooit. Ik was er klaar mee.
Serviesgoed dat een kastje vult en dat ik in al die tijd nog NUL keer op tafel had gezet? Weg ermee.
Apparatuur dat we hadden vervangen door betere. Waar stond dat op te wachten dan? Als het huidige kapot gaat, pakken we waarschijnlijk de betaalkaart en gaan iets nieuws kopen. We grijpen dan toch niet terug naar dat oude. Naar Het Goed dan maar.
Speelgoed dat de jongens al lang ontgroeid waren. Laten we er een ander blij mee maken.
De thuis-tap, die ik won met een goed ingevulde WK-poule. Er is geen verjaardag meer waarbij we hem van zolder halen. Want we delen weer flesjes uit. Hoppa. Weg!
De hoeveelheid spullen die je verzamelt als je jarenlang met zijn vieren in een huis woont is overweldigend, en ik was er gewoon klaar mee.
Ik wil tijd hebben om dingen te doen die ik leuk vind met mensen die ik liefheb, in een huis waar dingen staan die we gebruiken, die we heel erg mooi of praktisch vinden, of waar een speciale herinnering hangt.
Al het andere?
Niet meer nodig.
Ik realiseer me keihard dat we werkelijk alles hebben wat er nodig is.
Genoeg is gewoon genoeg.
Het leven wordt eenvoudiger van minder spullen, en dat simplificeren werkt door op andere gebieden, alhoewel ik nog een lange weg te gaan heb. Ik leer beter nee te zeggen tegen dingen die ik niet belangrijk genoeg vind. Ik leer beter na te denken over de dingen ik echt belangrijk vind voor mij en ons gezin. Ik leer beter wat 'genoeg' eigenlijk betekent.
Ik zei het al. Ik ben er nog lang niet. Nog niet alle verkoopbare spullen zijn het huis uit. Daarna volgt het grote schuiven en herinrichten. Bergruimte opknappen en maken, en de kamers opnieuw indelen.
Ik bracht aan de achterzijde van het gebouw weer een doos naar Het Goed en liep er aan de voorzijde weer in. Het is leuk om er rond te snuffelen.
Bij de lijsten- en schilderijenhoek viel mijn oog op een geborduurde beer. In het tijdperk voordat ik een poes in huis kreeg, borduurde ik graag. Deels gepriegel, maar het gaf me ook ontspanning. Omdat de poes steeds in mijn draad hing, hield ik ermee op. Ik hing de eindproducten eigenlijk nooit op, want hoe leuk het maken ook was, als het klaar was vond ik het lelijk.
We hadden ook een hele rits lijsten weggebracht de afgelopen periode. Ook die met de geborduurde beer. Grappig om hem terug te zien in de winkel. Maar iets klopte er niet aan. Hij was niet ingelijst zoals de mijne.
Toen ik mijn hoofd iets naar links draaide zag ik een kloppend plaatje. Want daar stond hij.
Wat een toeval. Twee dezelfde exemplaren, door hun eigenaren het huis uit gebonjourd. 6,95 Euro stond achterop.
Met lege handen verliet in de winkel. Het is goed zo.
Ik hou van vogels.
Vanuit onze woonkamer kijken we zo de tuin in. Het aan- en afvliegen, het gekwetter, de interacties. Ik vind het leuk.
Vaste bezoekers zijn duiven, musjes, merels, Vlaamse gaaien, spreeuwen en koolmeesjes. Met regelmaat komt er een roodborstje langs. Soms stapt er een eend rond. In de boom van de naaste buren zit vaak een stel halsbandparkieten.
Ze zijn dol op de vogelpindakaas, vetbollen en zaden die we aanbieden. Het zijn barslechte brood- en appeleters.
Het idee van de uitgeholde sinaasappels met zaadjes, zag ik onlangs in een tijdschrift.
Zo gemaakt en met een heel leuk effect. De hele middag schommelde er een koolmeesje op.
