Wij kijken allemaal televisie, maar hebben onze eigen interesses.
Jongste kijkt steeds minder. Hij vindt het veel leuker om via Youtube collega-gamers te volgen.
De andere twee mannen volgen graag de ontwikkelingen op sportgebied. Bijna dagelijks is er òf voetbal òf darten te zien, dus dat staat meestal op 's avonds.
Zondagavond is anders. Op vermaakgebied hebben we een raakpunt gevonden.
Dan sluiten Wim en ik gezamenlijk het weekend af en bereiden ons rustig voor op de nieuwe week die komen gaat. Dat doen wij met 'Boer Zoekt Vrouw'. We gniffelen, verbazen en vergapen ons. Net als die andere zoveel miljoen kijkers.
Niets menselijks is ons vreemd.
In mei gaan we weer op Familie Weekend. Met een aantal nichten en een aangetrouwde nicht, proberen we een leuk programma te maken. Daarvoor komen we enkele keren bij elkaar om zaken kort te sluiten.
En bij te praten.
Te lachen.
Taart te eten.
Ik probeerde iets nieuws; een Cookie & Creamtaart.
Lekker eenvoudig. Zo strak als op het plaatje kreeg ik hem niet. Het bleek uiteindelijk ook maar een miezerig kleintje te worden. Niet alle meiden wilden snoepen.
Dus de mannen in huis mogen vandaag de restjes opeten. Allemaal een taartpuntje.
Dinsdagmorgen vroeg belde school van Oudste. Of hij naar huis mocht, want hij had zo'n last van zijn maag. Natuurlijk mocht dat.
Hij was lamlendig, zonder er echt een naam aan te kunnen geven. Maar hij had de hele dag een enorm vol gevoel. Wilde niet eten en drinken. Niet vooruit te branden.
Dat bleef zo tot en met gisteravond. Heel vreemd, want in normale doen is hij een hol vat. De gezonde dingen onder lichte dwang en de chocola, toetjes, chips en limonade zonder aandringen. De hele dag door hoor ik zijn voetstappen richting keuken. Als er vloerbedekking had gelegen, zou het pad uitgesleten geweest zijn. Het geklik van de snoepla, het openen van de koelkast en het sluiten van het deurtje waar de chips achter ligt. Ik herken het uit duizenden.
Nu wilde hij he-le-maal niets.
Ik kreeg vandaag al de indruk dat er ineens vooruitgang in zat. Zijn praatjes en de kleur in zijn gezicht kwamen terug.
Eind van de middag wist ik het zeker. "Weet je waar ik zin in heb mam?"
Een terugkerend ritueel. Na een ziekteperiode met weinig eten, weet ik dat er een keerpunt is als hij vraagt om een patatje van Bram, een milkshake van de Mac of een Broodje Shoarma.
De allereerste keer keek ik hem aan of ik water zag branden. "Wat dacht je van thee en een beschuitje?"
Vond ie niks en omdat ik reuze blij was dat hij überhaupt weer eens iets wilde eten, gaf ik toe en ging ik het halen.
Inmiddels maakt hij er genadeloos gebruik van. Dus at hij vanavond met een big smile zijn lievelingseten.
Moeder spint. Want het kuiken is weer beter.
Ik ben geen geweldige fruit eter. De aanbevolen twee stuks per dag, haal ik niet.
Puur luiigheid. Het schoonmaken ervan vind ik zo'n gedoe.
Erg hè?
Voor mijn verjaardag kreeg ik van Wim een blender. Zoals dat vaker gaat bij ons.
Ik verzon een cadeau. Ik deed vooronderzoek. Ik koos er eentje uit. Ik bestelde hem, heel modern, via internet. Ik betaalde hem. Van zijn rekening, dat dan weer wel. Ik nam het pakje van de bezorger aan bij de voordeur. Ik zette het in de gang.
En wachtte. Ik werd jarig. En ik wachtte.
Na twee dagen vroeg ik hem of het misschien een idee was dat hij het me zou geven?
Zijn vraag: "Moet ik het nog inpakken?" Bloedserieus was ie.
Nu ben ik super blij met het cadeau. Heb er al veel mee geblendert - nieuw Nederlands woord.
Er liggen tegenwoordig allerlei fruitsoorten in de schaal die ik van mijn leven nog niet had gekocht. Mango, avocado, citroen, ananas.
Er wacht me een uitdaging. De schil moet er vanaf. Nooit te oud om te leren.
"Love is like a pineapple. Sweet and undefinable."
Even een kort bijpraat blogje over de ontwikkelingen deze week.
Maandag zat ik bij dermatoloog v.d. Willigen aan zijn bureau.
Op de verwijsbrief van de reumatoloog stond:
"ITP leucopenie
onvoldoende kenmerken SLE
nu huidafwijkingen vingers en tenen
(huid) vasculitis?"
Hij schrok zichtbaar van de verkleuringen met name aan mijn voeten.
"Zo zo", zei hij toen hij de verdikkingen en wondjes aan mijn vingers zag.
Hij wilde wel geloven dat dit erg lastig was.
Een duidelijk geval van vaatkramp / vaatspasmen met als gevolg wondjes.
Klassiek Syndroom van Raynaud.
Normaliter zou hij direct lichttherapie voorschrijven. Daardoor gaan de vaten zich verwijden, met een betere doorstroming tot gevolg en ook betere wondgenezing en voorkomen van nieuwe wondjes.
Maar.
Omdat ik verdacht word van SLE durft hij dat in mijn geval niet aan.
Lichttherapie is de enige vorm van behandeling.
Blijft over leren omgaan met, en voorzorgsmaatregelen nemen.
Zoals warm kleden, handschoenen en thermosokken dragen.
Omdat ik er al zolang mee bekend ben, geen nieuws voor mij. Ik loop zelfs in huis met handschoenen aan en rijd er mee auto. Draag dubbele kleding, een extra warme col, altijd pantoffels en soms zelfs een muts in huis.
Mijn elektrische deken is mijn grote vriend.
Jammer dat hij niets aan de wondjes en verdikkingen kan doen. Ik ga me beraden of ik wellicht in overleg met een homeopaat met natuurlijke middelen, hier toch iets mee kan.
De dermatoloog was ook onder de indruk van de schilferigheid van mijn linker voetzool. Dat wat al langere tijd door alle collega-artsen weg gepraat werd onder het motto 'komt van de prednison', 'gewoon een beetje droog', 'smeren maar' of er werd niet eens aandacht aan geschonken.
Nu werd mijn zool kaal geschraapt, in een potje gemikt en gaat het op kweek. Zou wel eens een schimmel kunnen zijn.
Hebben we net december gehad, blijk ik straks Amerigo onder mijn voet te hebben.
Eind van de maand belt hij me over de uitslag. Ik vind het een erg prettige man. Die wil ik nog wel eens zien. Of toch liever niet?
Het telefoontje dat ik van de hematoloog op maandag zou krijgen, kreeg ik uiteindelijk dinsdagmiddag.
Ze was kort. Zoals altijd.
De laatste keer waren de bloedplaatjes 182, Nu 167.
Ze zei dat het hele bloedbeeld keurig was. Alles goed.
Ik zie u op achttien februari want die afspraak hebben we staan.
Ternauwernood kon ik nog vragen hoe dit te rijmen is met de forse speldbloedinkjes van vorige week. Haar reactie: de bloedplaatjes zijn goed. Dat is mijn aandeel.
Met andere woorden: wat kan mij het schelen. Ik heb het in elk geval niet gedaan.
Rare wereld toch, van die specialisten. Een onverwachte uitslag dus, maar daarom niet minder fijn.
Een bijzonder moment.
Want.
Hij maakt huiswerk.
Hij doet het alleen.
Hij heeft zijn tablet los
Hij heeft geen "oortjes" in.
Hij blijft op zijn stoel zitten.
Hij houdt zijn waffel even.
En dat allemaal voor een minuut of tien.
Die tafel midden in de kamer: een rustpunt.
Mijn fiets kon hier even droog staan.
Veel regen en wind.
Het viel vandaag niet mee om alle post droog in de brievenbussen te krijgen.
