Aansluitpunt #12

2000-kilometer-punt #11

Ik bereikte het tweeduizendkilometerpunt.

Ik rende langs weilanden vol koeien en schapen

Ik rende over eindeloos lange paden, vaak windje tegen

Ik rende over zebrapaden, terwijl weinig vooral vrouwelijke automobilisten afremden

Ik rende langs bloeiende rozenstruiken en velden vol sneeuwklokjes

Ik rende ook wel met tegenzin

Ik rende soms vol overgave

Ik rende door rustige woonwijken

Ik rende in het donker over de Slimme Watering

Ik rende met verlichting om; een kerstboom is er niets bij

Ik rende langs tractoren die het hooi van het land haalden

Ik rende langs rinkelende trams

Ik rende door bossen en over dijken

ik rende de bruggen op en weer afIk rende langs aanspringende straatverlichting

Ik rende tot mijn gedachten allemaal langzaam waren weggedreven uit mijn hoofd

Ik rende terwijl de regen langzaam verdreven werd door de zon

Ik rende langs geknotte wilgen

Ik rende langs stoplichten

Ik rende langs slootjes

Ik rende alleen

Ik rende samen

Ik rende in vakantieparken

Ik rende tot mijn hart bonkte in mijn keel

Ik rende langs sportvelden

Ik rende langs zwanen die 'hun' fietspad verdedigden

Ik rende naar huis

Ik rende in totaal al tweeduizend kilometer

Ik verbrandde daarbij 261 hamburgers; best veel hè?

Middelpunt #10

"Het is geen echt feest, als de goochelaar niet is geweest."

Ze is veertig geworden en haar dochter negen. Alle reden voor een feestje. Zij waren de hoofdpersonen.

Maar tussen zes en acht uur werd alle aandacht opgeëist door Jerry. Gedurende twee uurtjes was hij het absolute middelpunt. Hij was ècht goed, vingervlug, verrassend, humoristisch en erg vermakelijk. Zelden zo'n goede goochelaar in het wild rond zien lopen.

Hoogtepunt #9

Wat zal ze gedacht hebben vanmorgen toen ze naar haar werk ging?
"Laat ik de auto maar nemen, er wordt wat regen verwacht."
Ze had een bespreking, waarvoor ze er onberispelijk uit wilde zien. Ze twijfelde tussen haar broekpak met suède laarsjes, of haar kokerrokje met naaldhakken. De fiets was dus geen optie. Ze wilde graag droog overkomen. Het werd de auto.

Daar moest ik aan denken toen ik deze auto in een enorme plas zag staan aan het einde van de dag. Niet zomaar een plas. Nee. Helemaal omringd door water stond hij daar.

Eén ding wist ik zeker. Wat ze ook aangetrokken had die ochtend, die ging geen droge voeten houden vandaag.
Want het water had een hoogtepunt bereikt.

Het zal toch niet.

Net nu het weer lekker met me gaat.

Vandaag had ik een afspraak met de reumatoloog. Een half jaar na de laatste. 
Vooraf schatte ik in dat het een afsluitend bezoek zou worden. Maar het liep anders.

Je kent de opmerking vast: zorg dat je schoon en heel ondergoed draagt, want stèl dat je onverwacht in het ziekenhuis belandt. Check. Onder dit hoofdstuk past ook: stèl dat de dokter je wilt onderzoeken, zorg dan dat je gladde benen hebt. In de zomer geen probleem, maar in de winter wil ik daar wel eens wat minder secuur mee omgaan. Niet dat je er vlechtjes in kan draaien hoor. Ook niet dat kort-maar-toch-gedekt is. Maar niet altijd zonder stoppels zal ik maar zeggen. Gisteren aandacht aan besteed. Check.

Vanochtend zag ik het al snel. Puntbloedinkjes aan beide onderbenen. Holy shit.
Te verklaren, doordat ik recent mijn benen had geschoren. Maar natuurlijk niet normaal dat de huid daarop reageert met bloedinkjes. Het is niet zo erg als tijdens mijn ziekenhuisopname, want toen verergerde het in de loop van de dag zichtbaar. Nu lijkt het zich te herstellen en vermindert het langzaam.

Ik vond het wel voldoende aanleiding om vanochtend contact te zoeken met de Poli Interne Geneeskunde om te overleggen of bloedprikken, eerder dan zoals pas gepland voor half februari, zinvol zou zijn. Ja. Vonden zij ook. Omdat ik toch bij de reumatoloog moest zijn, direct maar even meepikken. De hematoloog zal het dan a.s. maandag beoordelen en mij die dag of dinsdag daarover bellen.

's Middags aan het bureau van reumatoloog dr. Gerards, hem bijgepraat over het afgelopen half jaar. De spierpijn, rugklachten, depressiviteit, algehele malaise, energieproblemen en aften.
Ik liet hem ook de rode plekjes en wondjes aan mijn vingers zien en vertelde hem van de pijn daar en aan mijn voeten. Even voor Kerst begon het met één plekje en het breidt zich langzaam uit. Herkenning van vorig jaar; daar heb ik toen zeker twee maanden mee gelopen. 
"Het lijken wel blaartjes", zei hij. "Daar moet de dermatoloog naar kijken. Ik wil weten of het een 'vasculitis' is." Ofwel, een vaatontsteking.
Dat zou dan kunnen wijzen op een nieuwe verschijningsvorm van de auto-immuunziekte. Ook wil hij uitgebreid bloedonderzoek, om te zien hoe het er nu voor staat met de reumafactoren en antistoffen die een half jaar geleden aangetoond werden in mijn bloed.

Toen hij hoorde over het geplande uitgebreide bloedonderzoek van Dr. Rayman, was hij heel duidelijk. Niks februari. Nu prikken. "Ik wil nu een totaaloverzicht." Hou ik van, lekker voortvarend.

Dus ik op zoek naar de Poli Interne Geneeskunde, voor overleg. Want dan moet Dr. Rayman maandag een andere beoordeling doen, dan vanochtend telefonisch was afgesproken. 
Met een aantekening aldaar in het systeem, kon ik door naar de bloedafname.
Elf (!) buisjes bloed namen ze er af. Gelukkig lieten ze nog wat zitten, want het gaat hard deze dagen waarin ik ook nog menstrueer.

Aldus.
Maandag a.s. zit ik al bij de dermatoloog. Maandag of dinsdag hoor ik de eerste uitslagen van de hematoloog. En eind van de maand gaat de reumatoloog me bellen voor zijn bloeduitslagen, mits er geen aanleiding is om eerder contact met me op te nemen.

Afwachten maar.

Puntbloedinkjes #8

Daar zijn ze weer. Puntbloedinkjes.
Teken van onheil?

Maandag of dinsdag weet ik meer.............

Keerpunt #7

Zaterdag ging ik shoppen met Jongste.

Nu hij alweer ruim een jaar gestopt is met judo, vindt ook hij het tijd om weer te gaan sporten. Meer te bewegen dan alleen tien minuten van en naar school fietsen.
Hij denkt het te kunnen combineren met zijn schoolwerk, dus hij krijgt groen licht van ons.

"Ik wil wel weer eens trots op mezelf zijn, als ik iets goeds gedaan heb in het veld. of een doelpunt heb gemaakt. Anders trots dan dat ik nu ben als ik een level met gamen gehaald heb."

Ja ja, het is een kind van deze tijd. Vergroeid aan zijn tablet om naar Youtube filmpjes te kunnen kijken. Geplakt achter een PC of Playstation om te gamen. En dat dan liefst allemaal tegelijk. Televisie kijken doet hij niet meer.

Heel lang zat honkbal in zijn hoofd. Maar enkele weken terug had hij het steeds vaker over voetbal. In de Kerstvakantie nam hij een besluit: hij ging het doen! Terug naar zijn oude kluppie.

Zo kwam het dat hij zaterdag geheel vrijwillig mee naar de stad ging. Als ik tenminste beloofde niet af te zullen dwalen naar allerlei andere winkels en mijn eigen boodschappenlijstje thuis zou laten. Daar kon ik wel mee leven.

Het was geweldig leuk. Leuk om te zien hoe hij smaak ontwikkelt, afwegingen maakt, bewust ergens wél of niet voor kiest. Hij sjokte zelf de winkels door, keek in de rekken en wees aan wat hij mooi vond. Kon beargumenteren wat hij niet wilde of onhandig vond.
Ik genoot. Hield al mijn commentaar voor me en ging met alles akkoord. Met een uurtje waren we klaar. Prima aankopen heeft hij gedaan.
Als bonus koekkruimels voor thuis, en een milkshake voor onderweg.

Hij staat op een keerpunt; hij gaat weer sporten. Vanavond is zijn eerste training.