S.P.A.R.T.A.

maandag 1 april

Rood-wit is onze glorie

Rood-wit zit ons in’t bloed

Bij neerlaag of victorie

Bij voor- of tegenspoed

Rood-wit gaat nooit verloren

En jaren nog hierna

        Zullen wij laten horen SP-AR-TA        
         Zullen wij laten horen SP-AR-TA     

     

Op 1 april 1888 werd Sparta opgericht, de oudste betaaldvoetbalclub van Nederland. 
Sinds 1916 heeft de club haar voetbalstadion Het Kasteel in de Rotterdamse wijk Spangen.
Dat is zo'n 25 minuten fietsen van ons huis vandaan.

Zeg nou zelf, dát is toch verrekte handig voor een man die geen auto kan besturen?
Ook heel fijn is de kleinschaligheid van Het Kasteel, de vriendelijkheid van de mensen, het ontbreken van agressie en opgefokte-kaalgeschoren-en-volgetatoeëerde-mannen. Ja ja, ik weet het heus wel, van die vooroordelen enzo. Maar toch. Dat gezegd hebbende vond ik het al snel volledig veilig dat mijn Oudste met mijn OudsteLiefde op pad ging. Naar een heuse voetbalwedstrijd.

~ September 2006 ~

Veilig op de Bok de Korvertribune, gevuld met alleen gezinnetjes.
Ze hadden het leuk gehad en dat was dat.

Tot Oudste zelf ging voetballen en we tijdens onze vakanties in Nederland op Stadiontrip gingen. We hebben er veel gezien, ook die stadions waar inmiddels rekeningen niet meer betaald konden worden en dus ook niet meer gevoetbald, zoals Veendam en Haarlem. Soms bleven we buiten de hekken, een enkele keer mochten we de tribunes op en ook werden we wel eens door een bestuurslid van de parkeerplaats geplukt om ons mee te nemen langs de kleedkamers.
Zo liepen we bij het toen nog DSB Stadion Stijn Schaars tegen het lijf. Toen nog geen international en inmiddels ook allang niet meer.

Cool vonden ze het. Met zo'n "beroemdheid" op de foto.

Met de jaren groeide zijn interesse in en zijn kennis van voetbal. Het idee ontstond om samen, vader en zoon, een seizoenskaart te kopen voor de Dennis Neville Tribune. Daar staan de échte fans, achter het doel. Dat je het even weet.

Zo ontstond er een band. Werden het supporters.
Ze gingen altijd. Elke thuiswedstrijd. Een heel fijn Samen Ding. Met cola en een broodje frikadel. Met "Hé hoe is het?" want om hen heen zaten elke keer dezelfde mensen.

Ze bezochten trainingen. En hij werd lid van De Kidsclub De Spartaantjes.

Daarmee kwamen nieuwe mogelijkheden. Ging hij meedoen met een wedstrijd tegen De Kidsclub van NAC en liep hij voor het eerst aan de hand van een speler mee het veld op. 

Er zouden nog véle véle keren volgen. Mappen vol foto's heb ik ervan.

~ Met keeper Waterman ~

~ Met aanvaller Poepon ~

Hij genoot en Pa ook op afstand, vanaf de tribune.

~ Met Jan Joost van Gangelen ~

Sportmiddagen onder leiding van de spelers, talentendagen, en Penaltyschieten in de rust van een wedstrijd. Altijd wat te doen.

~ Met Calabro (is nu Sparta's aanvaller), Adelaar (toenmalige trainer-coach) en Bodul ~

We kregen het voor elkaar dat Oudste met zijn hele voetbalteam met de spelers mee het veld op mocht. Was ie mooi even de bink van PPSC.

Soms had "de zaak" een jaarkaart voor businessseats en raad eens wie zich wilde opofferen om met klanten wedstrijden te bezoeken? Juist. Aan die kaarten zat gekoppeld dat je na de wedstrijd het Spelershome in mocht. Dichter bij de sterren. Nog meer foto's en handtekeningen.

~ Met Reis die nog 'onder invloed was', Schiedammer Koevermans en Ramos (voorheen Sparta's keeper) ~

Een unieke kans om aan te schuiven bij Het Rood Wit Mannendiner. Dartsdemonstratie met de kanonnen die we alleen van RTL 7 kennen. Hij is overal bijgeweest.

We vierden zijn 43e verjaardag in het rood-wit.

Artikelen werden verzameld; handschoenen van keeper Cees Pauwe van Twente, shirts van spelers Bodul en Slijngaard.

Boekjes van Onze SPARTA Vriend Hugo Borst.

Ze bezochten met de bus van De Kidsclub en van de volwassen supporters uitwedstrijden. Opa schoof steeds vaker aan. Met min heelveel graden zaten zij op de tribune. Uren en uren naar het hoge noorden en weer terug, vaak genoeg terugkerend met 0 punten.
Want het is niet voor de prestaties hè, dat ze juist deze club zo volgen.
Je hoeft ons heus niet te vertellen dat SPARTA geen topclub is, maar vaak genoeg een stelletje prutsers.

~ Met Kevin Strootman, toen nog Spartaan, inmiddels PSV-er en aanvoerder van het Nederlands Elftal ~

Maar weet je, wij - inmiddels durf ik best WIJ te zeggen, ook Jongste is inmiddels een Spartaantje, wij zijn geen successupporters. Juichen en gaan niet alleen als het voor de wind gaat. Maar gaan juist ook als WE degraderen uit de Eredivisie en ONZE wedstrijdjes op de maandag- en vrijdagavond in de Jupiler Leage moeten gaan spelen.
We waren er met zijn 4-en bij, die hele nacompetitie in 2010 met als afsluiting de returnwedstrijd thuis tegen Excelsior. Hij staat op mijn netvlies. Een superspannende wedstrijd met een bizarre ontknoping in de laatste minuten. Penalty tegen - gemist door Fernandez - doelpunt door Poepon en dus 1-0 vóór - SPARTA staat veilig - terwijl De Mos nog als een varken staat te gillen neemt Excelsior de aftrap - Fernandez scoort de 1-1 - exit SPARTA.

Aan de overkant ontplofte Het Kasteel, maar om me heen zag ik heel veel tranen.

Mooi potje om bij te zijn geweest.
Oudste zag nog een voordeel: volgend seizoen opblijven op doordeweekse wedstrijddagen.
Maar geen Kevin Blom meer op Spangen.

Voortaan dus geen Ajax, Feyenoord en PSV meer op Het Kasteel, maar AGOVV en Volendam.
Gaf wel weer nieuwe mogelijkheden want er ontstonden dagtrips naar De Dijk en De Lange Leegte en overnachtingen in Veendam.

Wij zijn geen successupporters.
En toch.......toch, de Eredivisie lonkt weer. Ze waren dichtbij, maar de klad zat er in en er werden in het voorjaar veel teveel punten gemorst.

Toen werd het 1 april 2013. SPARTA was jarig, 125  jaar.

Speciaal voor deze jubileumwedstrijd liet Oudste een Paasvoetbaltoernooi lopen en kochten Jongste en ik ook kaartjes. Als er feest is, willen we erbij zijn.

Voor aanvang was het reuze gezellig. We zaaiden met de vlaggetjes en uit volle borst zongen we Het Sparta-lied mee. Beide coupletten.

Gedurende de wedstrijd werden onze angsten bevestigd: dit gaan ze verprutsen.

Uiteindelijk eindigde deze feestdag in een 0-1 verlies. Een dag later lag de trainer er uit.
Diepe droevenis en niets feestelijks aan.

Maar dat maakt hen h-e-l-e-m-a-a-l niets uit. Morgen gaan ze weer! SPARTA naar vóóórrèè!

Maart gezien door Gio

Het was een leuke maand, maart 2013. Ik trok alleen slechts een zielig aantal plaatjes van de geheugenkaart van mijn vriend Gio.
Niets beleefd dan? Oh, jawel hoor.
Maar ik pakte net wat vaker mijn gewone fototoestel en wat ik daarvan af haalde is al in logjes te zien geweest. Of komt nog in een logje waarop ik nog zit te broeden.

Dit mormel vond ik in een bosgebied in Spijkenisse. Vader en zoon pikten een filmpje en ik was de taxi. Stil zitten en wachten is niet mijn sterkste kant, dus ik besloot een ommetje te maken en in de snijdende kou zocht en vond ik wat caches. Dit was er één van; het logrolletje moest ik uit zijn bekkkie trekken.

In de rust van een voetbalwedstrijd van Grote Broer warmden we wat op met koffie. Beide opa's hielpen intussen mee met het oplossen van zijn puzzelopgaven.

De week erna speelde Oudste bij een gevoelstemperatur van -13 bij De Zwervers in Capelle aan de IJssel. Omdat ik hem daar 1 uur voor aanvang bracht had ik de keus: of een uur hangen in de kantine aldaar, of weer een ommetje maken. Dat laatste deed ik en ik stuitte op dit schatje: het kleinste museum van Nederland.

Tot m'n verrassing zag ik bij terugkomst Oudste ouderwets als goalie op het veld terug. Wat bleek? De originele keeper had een taxichauffeur getroffen die hem bij De Zwervers in IJsselmonde had afgezet. Dat was nix nie goed nie. Na een tweede ritje arriveerde hij natuurlijk veel te laat bij zijn teamgenoten en de sanctie loog er niet om: eerste helft wissel. Probleem. Wie gaat er dan keepen? Hij vond het best, maar dat moest dus in zijn blote - brrr- benen, want de Originele keeper is 2 koppen kleiner en de team-keepersbroek komt bij Oudste tot net boven zijn knieën. En zijn eigen keepersbroeken blijven tegenwoordig thuis. Dus. Stond hij daar. Half bloot. In die smerige kou.
Maar hij keepte de sterren van de hemel, ook zonder lange broek. Hij kan het dus nog steeds.

Hier onze gokker aan het werk. Aan het eind van de 5 dagen kermis was hij 3 knuffels rijker. En héél blij.

Hij genoot van zijn haarwortels tot aan het puntje van zijn tenen. Oneindig vaak kon hij in alle atracties, hij had tenslotte een prijs gewonnen bij Radio Schiedam.

Kijk. Wie we daar hebben? Een stoet tweede klassers. In het voorbijgaan knipoogde hij naar me, stiekem, terwijl niemand zag dat wij elkaar kenden. Hij weet het niet hoor, dat ik snel klikte toen hij voorbij was. Houden zo.

Kijk, daar gaat ie. Tweede van voren. Hier werd ik wél ontdekt. Hai M.

Aan het eind van deze 4 uren afzien was ik tot op het bot verkleund.
Wist je dat alles in je lijf zich dan in een soort vastgevroren toestand bevind? Althans, bij mij dan.
Jongste heeft dat veel minder, zijn hersens waren nog steeds in verregaande staat van ontdooing en hij wist nog precies wat zijn vader hem beloofd had: op de eerste dag dat jouw favoriete ijssalon open gaat, gaan wij een ijsje halen.
Dat was dus vandaag. Arghhh.
Een half uur heen en ook weer een half uur terug fietsen zat er niet meer in, dus reed de taxi weer voor.

Ze genoten er enorm van. Dat dan weer wel.

Met een aantal moeders pakten we op een ochtendje ruim 300 viooltjes in voor tijdens de Paasviering.

 

 

Dit bord kwam ik op het fietspad tegen, vlak bij de Vlaardingse Molen waar ik cakemail ging kopen. 

 

Daar sluit ik de maand maart 2013  mee af.

Pasen

zondag 31 maart 2013

Pasen begon laat dit jaar. Niemand wilde me helpen met het Paasontbijt. Ze sliepen uit en rommelden lekker wat aan.

De Paashaas had zoals altijd iets lekkers achter gelaten. Chocola. Ze mazzelden dit jaar, want het was de favoriete witte variant.

Toen de broodjes klaar waren kwam iedereen tevoorschijn.

We aten lang en uitgebreid. Met lekkere dingen en worstenbroodjes, chocolade- en suikerbrood. Met koffie en melk uit een wijnglas.
Feestdagen zijn bij ons niet compleet zonder oeverloos lang pyjama ontbijt.

Toen alles opgesnarft was, hesen we ons in de kleren en reden we naar De Leidschendammerhout.

We vertrokken thuis met sneeuw. Jawel, alweer. Kijk, dat hele concept van winter, dat heeft natuurlijk best zijn charme. Kou, met een helderblauwe lucht en een stralende zon, heerlijk. Wakker worden en verrast worden door in de nacht gevallen sneeuw, prachtig.
Maar nu alles van dit lijstje afgevinkt is kunnen we wat mij betreft door naar het volgende seizoen.

Eenmaal daar begon het er zowaar op te lijken. Een voorzichtig zonnetje.

 

Deze mannen vormden een team. De Grote zocht GPS coördinaten en De Kleine voerde ze in, in de GPSontvanger.

 

We wandelden wat af. En zochten. En lachten.

 

 

 

 

Hij gaf niet op. Exact op de plek waar deze haarballen aan het grazen waren, moest een cache liggen. Ze wisten van geen wijken, maar hij moest en zou. Uiteindelijk tóch gevonden. Hah!

 

Hij bleef de hele middag onze beste zoeker. Snelde vaak vooruit met de Garmin in zijn knuist, zocht, vond en ging dan op zijn gemak zitten bekijken hoe wij daarna aan het tobben waren.

Ja vriend, we snapten best dat je niet zomaar over dat hek hing. Maar hoe wij ook mee gingen hangen, wij zagen en vonden iets. Nou ja, we zagen wél die slak natuurlijk. Slak?!

De Grote en De Kleine voerden gesprekken. Over gamen en Turkeije.

Ondertussen voerden wij nog maar eens een coördinaat in.

Ik genoot en zij wisten het. Het zijn mooie middagen, zo met ons 4, een beetje struinen buiten en elkaar verhalen vertellen. Ze doen dat voor mij, zeggen ze. Omdat ze weten hoe fijn ik het vind. Zij blijven net zo lief thuis in pyjama voor de Playstation hangen.
Maar hé, ze brengen offers, zo eens per drie maanden.

Voordat de middag na 3 1/2 uur struinen ten einde kwam vertelde hij schuddebuikend nog maar eens over de omslag in zijn leven. "Ja Wes, die eerste drie jaar van mijn leven waren de mooiste. Daarna stortte alles in, want toen kwam jij."

Het was een hele fijne dag.