December 2012 gezien door Gio

December is elk jaar een bijzondere maand. Door de feesten, de lichtjes, sfeer en alle drukte die het met zich meebrengt.



 

 

Ik denk niet dat we ooit eerder zo vroeg in de maand een kerstboom uit hebben gezocht. Maar de ervaring leert dat, als je er niet te ver voor wilt rijden, je beter snel kunt zijn. Rare bomen verkochten ze dit jaar. Of liever gezegd, lelijke bomen. Met 2 toppen, kromme stammen, kale kanten. En dat alles voor de Hoofdprijs.

We kozen, reden hem naar huis en schoven hem de schuur in. Nog even geduld a.u.b.

 

 

Toen Broer jarig was kreeg ik van Logeer Konijn een 'dank-je-wel-cadeautje'. Ik ben dol op de hele Blond serie, maar vroeg me wél af of het om het gebaar of om de tekst ging.

 

 

Ik rende voor het goede doel de 10 kilometer van De Sinterklaasloop.

 

 

Mag ik jullie voorstellen: onze circusartiest Stinkie Monster De Goudvis. Inmiddels al 5 1/2 jaar oud en niet kapot te krijgen. Altijd gedacht dat het zo moeilijk was om goudvissen te houden. Ben er inmiddels achter dat het reuze meevalt.

We hebben een deal in Huize Schuurmans. Als Stinkie Monster is gaan hemelen, gaan we weer voor een Poezedier zorgen. Die deal staat inmiddels al een jaartje of 2 en Stinkie Monster blijkt enorm sterk. We twijfelen nu, maar dat weet Jongste niet en dat willen we graag nog even zo houden tot we er uit zijn.

Inmiddels spettert en spat deze tegen de klippen opgroeiende joekel (het is er echt maar eentje hoor) dat het een lieve lust is. Ik vermoed dat als we er een hoepeltje boven houden, hij daar gewoon doorheen springt. Die watervlekken op de muur heeft hij net gemaakt. Hij doet aan bommetjes.

 



De surprise die Jongste voor zijn klasgenoot maakte.

 

Sinterklaas werd dit jaar weer iets minder beleefd dan voorgaande jaren. Bij de intocht bleef Jongste op afstand, het Sinterklaasjournaal werd wel eens overgeslagen en ook het schoen zetten werd vergeten.

Op de scholen was het gezellig en thuis deden we het Cadeautjes Dobbelspel en maakten we onze eigen pannenkoekjes.

 

 

Toen Sint vertrokken was, mocht de boom naar binnen.

 

Ineens was onze wereld wit geworden. Omdat we niet van glibberigheid houden, liepen we de weg naar school.

 

 

 

Ook dat hoort bij het witte winterweer: autoruiten ijsvrij krabben.

 

 

Cadeautje voor een Sinterklaas Kind.



 

 

We gingen naar de enige echte Nick & Simon. In Apeldoorn. Een mijl op zeven. Een klein vermogen uitgegeven aan de kaartjes, benzinekosten, een etentje en drinkmunten. 7 Uur van huis geweest, voor iets minder dan een uurtje Nick en Simon. O ja, en een klein half uurtje Pearl. Het was hartstikke gezellig daar niet van, maar toch moeten we zoiets natuurlijk NOOIT mee doen. Kunnen we beter hier een restaurant induiken .

 

 

Kleindg en attributen voor de Romeinse Omroeper van het Kerst Wandel Theater.

 



 

 

 Een judotoernooi én een judo-examen leverden tranen, een beker én een oranje band op.

 

  

 

Hoe trots kun je zijn op iets wat een ander bereikt heeft? Heel trots dus. She's a star!

 



 

Eén keer per jaar wil ze met me uit. Niet vaker. Vraag me niet waarom. Het schijnt nogal belastend te zijn, zo'n uitje.

 



 

Het werd een leuke avond, die we vast wilden leggen. We probeerden met haar én mijn mobiel een foto te maken. En nog eens. En nog eens. En toen was dit degene die het best gelukt was.



 

 

 

We maakten, stuurden en kregen kaarten.

 



 

Een bijzondere dag. Met ons vier naar het winkelcentrum in de wijk om voor elkaar onze kerstcadeautjes te kopen. Doen we nooit. Wel dat van die cadeautjes kopen, maar niet van dat met zijn vier. Stond er ook nog ineens een heuse stal mét kameel voor onze snufferd.

 



 

 

Het pas nog net.



 

 

Kerstavond. De Kinder Kerst Dienst. Met de musical Super Kerst.



 

 

 

Een aandenken van de ouderen in de wijk voor wie ze de musical ook hebben opgevoerd.

 

 

 

1e Kerstdag.

 

We hadden de laatste tijd weer eens wat te stellen met familie. Valt onder de categorie "Zelfs het Familie Diner krijgt ze niet meer bij elkaar aan tafel".

Toen kwam deze tweet voorbij. Tranen in mijn ogen. Van het lachen. Ik stuurde hem naar Wim en samen hikten we de feestdagen door.

 



  

 

Erg hè? Nooit gedacht dat zoiets nog eens bij mij op de kast zou staan. Maar Jongste heeft het bij elkaar gespaard en is er weg van.



 

 

Vlak na Kerst deden we weer iets nieuws met ons vier. We gingen naar het Kerst Circus in Ahoy.

 



 

  

Oudste ging bij Opa logeren. Ik bracht hem én de auto er heen en rende daar vandaan weer naar huis.

 

 

 

Oudjaar. Tassen vol vuurwerk.



 

 

 

Happy New Year!

Anders-dan-anderen moeder

Wessel gaf me met Kerst een tijdschrift. Een hardlooptijdschrift.

Ik weet het - op de schaal der dingen is het niks bijzonders. Veel kinderen kopen cadeautjes voor hun ouders. Het is nou eenmaal die tijd van het jaar. Maar op de schaal van mijn huis was het een tranen in mijn ogen moment. Want mijn jongste is een anders-dan-anderen kind.
En dat maakt mij, tegen wil en dank, een anders-dan-anderen moeder.

Anders-dan-anderen moeders tellen hun zegeningen.

Anders-dan-anderen moeders zijn er in veel soorten. We hebben kinderen met allergieën of intoleranties, of kinderen met nare beperkende ziektes, of kinderen met lees- en leerproblemen of kinderen met fysieke beperkingen. Of kinderen met een lading aan de buitenkant zichtbare onbegrijpelijke gedragingen.

Anders-dan-anderen moeders hebben geen keus. We gaan gewoon om met wat de week brengt, ook als die week voelt als een achtbaan. En we komen die weken door, zelfs al leek het alsof er nooit een einde aan kwam.

Anders-dan-anderen moeders hebben meer geduld dan er sterren zijn in het heelal, een grenzeloze vergevingsgezindheid en liefde die zo onvoorwaardelijk blijkt dat we er zelf versteld van staan.
We maken ons wel eens zorgen over de toekomst. We hebben verdriet, soms, maar zijn meesters in het terugdringen van tranen. We zijn supporters, coaches, verpleegsters en therapeuten, maar dan van het soort dat niet na een uurtje weer weggaat.
We horen de opmerkingen wel, over ons anders-dan-anderen kind. We zien de blikken wel, hoor. Maar we kiezen onze strijd, dus we incasseren, met waardigheid en opgeheven hoofd; ook al wordt de kras die het achterliet op ons hart nooit meer helemaal uitgeveegd.

Anders-dan-anderen moeders geven alles van zichzelf. Niet omdat we dat altijd zo graag willen, maar omdat het niet anders kan. We zijn slecht vervangbaar, en hebben dus niet zo vaak vrij. We snappen overigens best dat de wereld niet aangepast kan worden aan ons anders-dan-anderen kind. Maar we zien ze wel vooral als gewoon kind.

Een jochie, in mijn geval. Een joch dat naar een nieuwe klas moest, waar hij helemaal niet heen wou. Met allemaal oudere en stoerdere kinderen en een nieuwe juf die er een enorme kluif aan heeft de groep onder controle te houden en intussen ook nog van alles te leren. Een joch in een groep waar de sfeer vaak om te snijden is, onder het vriespunt zelfs, waar hij uiterst gevoelig voor is.
Een joch dat zijn stinkende best doet om daar zijn plek te vinden, maar niet zo goed weet hoe dat moet en de pech heeft de verkeerde methodes te kiezen. Een joch dat vaak boos en verdrietig uit school komt en dan duidelijk doodongelukkig weggedoken op de bank zit. En zich voorneemt om nooit, echt nooit meer terug te gaan “want weet je mam, ik heb het echt heel slecht op school.”

De twee weken Kerstvakantie kwamen erg op tijd. Even weg uit de patronen, weer even tot onszelf komen. Het doet ons enorm goed. Ik herken hem weer, mijn jongste.
Juist hij verrast me dan met een hardlooptijdschrift, omdat hij weet dat ik daar nu zoveel lol aan beleef en nog nooit zo’n tijdschrift voor mezelf heb gekocht.
Met gepaste onverschilligheid viste hij het onder de boom vandaan.
Van onder zijn wimpers zag ik hem gespannen naar me kijken, onzeker of ik de omvang van dit gebaar zou begrijpen.

Ik begreep het. En ik vond het oprecht het allermooiste cadeau dat ik dit jaar van hem gekregen had.

Oudjaar

We hebben oliebollen, churros, toastjes gerookte zalm, chippies, cola en genoeg vuurwerk om ons eigen persoonlijke gat in de ozonlaag te blazen. 

2012 was een mooi jaar. Een jaar waarin sommige mensen veel dichterbij kwamen, en waarin ik leerde om van sommige mensen veel meer afstand te nemen. Het was een goed jaar, vol met goede dingen - misschien ook wel met minder goede dingen, maar ik heb doorgaans de neiging om daar niet lang bij stil te staan. Verder, dóór weer, op naar het volgende mooie moment, want dat is er echt altijd, meestal vlak voor je neus. Ik ben er nou eenmaal van overtuigd dat het leven voor 10% bestaat uit wat er met je gebeurt en voor 90% uit hoe je daarop reageert.

2013 ligt voor ons als een nieuw leeg schrift. Mooi vond ik dat vroeger op school. Zo mooi, dat ik aan het eind van het oude schrift altijd heel groot en breed schreef, zodat ik snel een mooi nieuw schrift zou krijgen...... en ik deed bij ieder nieuw schrift altijd bijzonder veel moeite om er geen fouten en vlekken in te maken.

Ik ben er zeker van dat ik fouten en vlekken ga maken in 2013. Maar ik hoop ook dat ik kan genieten van iedere nieuwe bladzijde.

 

 

Pittige Puber Tijden

Ik weet niet of het waar is, wat er over pubers gezegd wordt."...Het wordt alleen maar moeilijker..!"
Het zal allemaal wel. Het maakt niet zoveel uit wat ze zeggen. Maar het is wél anders. Soms moeilijker, soms leuker, vind ik. Je gedraagt je redelijk onafhankelijk, zelfstandig, gaat je eigen weg maar deelt (gelukkig nog steeds) veel dingen met me.
Op jouw manier, in jouw tempo, wanneer jij daar zin in hebt.
Dagelijks, als je thuis komt van school schop je je schoenen op de deurmat - direct achter de voordeur zodat de volgende binnenkomer er altijd zijn nek over breekt, en je rugtas en jas vallen er met een plof naast. Dan pak je je mobiel van de oplader en zakt in een stoel. Kijkt me aan. "Ja joh.....Weet je wat er vandaag weer was......?"

Ondertussen pak ik wat te drinken en onderzoek jij wat er nog aan restjes in je broodtrommel zit. En jij vertelt. Over van alles en nog wat. En dan wordt het stil. Gewoon stil. Je schakelt af en drinkt langzaam je beker leeg. Ik wacht op wat er nog meer komt. Ineens weet je niet meer waar het over ging of waar je was gebleven. En heb je ook eigenlijk geen zin meer in vertellen, maar meer in digitale gesprekken met de jongelui die je zojuist nog gezien hebt.
 

"Heb je veel huiswerk?"
"Mwoa,... valt wel mee,.... het meeste heb ik op school al gedaan....."

Ik hoor je aan. Elke schooldag weer. En ik vind het heerlijk. Je bent leuk zoals je bent. Enthousiast met gezonde tegenzin. Ik ben zo blij dat ik er voor je kan zijn man. Ook al heb je me helemaal niet nodig. Maar toch.

Je bent 13. Niet als in: "Alweer 13 jaar??". Nee joh, gelukkig niet. Als je je bij een ijshockeywedstrijd moet legitimeren omdat ze denken dat je geen kinderkaartje t/m 14 jaar meer mag kopen, ben ik allang blij dat je mag zeggen "Ik ben pas dertien...!".
Mijn knul. Ongeveer 174 centimetertjes hoog. Waarin ik me steeds blijf vergissen over hoe dat je je eigen weg gaat. Er hoeft niet aan jou gesleuteld te worden. Je bent goed zoals je bent.
De woorden die je uitspreekt maken het me soms te makkelijk en tegelijkertijd weer verdomd lastig omdat ik me soms afvraag wat er nou werkelijk in dat leuke hoofd van je omgaat. Het zijn de instinkers, weet je dat?
"Maakt mij niet uit..
Wat jij wilt...
Is goed joh...
Ik vind alles best...
Nah,.. ik zie wel...
Oh,.. prima.."

Zou het nog komen? Jouw wil? Jouw eigen beslissingen? Jouw eigen keuzes waarbij je je afvraagt of je nou wel of niet in de gevarenzone komt? Of waarbij je jezelf nou wel of niet tekort doet? Jouw mening, die er heus..., echt waar..., eerlijk waar..., heel erg waar..., wél toedoet? Maar waarvan jij soms denkt dat dat niet belangrijk is? Of waarvan je het lastig vindt om hardop uit te spreken?
Tuurlijk is het belangrijk vent. Het zegt wat over hoe je je vormt. Hoe je karakter is. En heel logisch, wat je écht vindt of wilt.
Aan de andere hand, denk ik dat het zo hoort bij jou. Je bent nou eenmaal een heel flexibel joch. En neem maar van me aan, voor vrouwen is dat een heel, héél handige eigenschap.
Vrouwen, ja de meisjes van 13 van tegenwoordig zijn al bijna vrouwen, je begint ze te zien. Ook zo'n leuke ontwikkeling. Nu ben jij ook zo'n knul die als hij thuis is maar één hand vrij heeft, want in die andere zit al je mobiel. Vastgeklonken, want bij elk bliepje moét je snel kunnen reageren.
Tijd zat joh,...
Je bent pas dertien.

Toch zijn we onlangs in ruw vaarwater terecht gekomen, jij en ik. Keihard werd ik geconfronteerd met de kant van jou die zo ontzettend niet bij mij past. Wat ik stiekem toch niet zo goed aan je vind. Hier valt niet veel te kneden, want op dit chromosoom is de eigenschap die je van je vader kreeg veel dominanter dan die van mij.
Maar het werd voor ons als ouders wel duidelijk dat je hier zonder hulp en zachte dwang zelf niet doorheen ging komen.
Verbijsterd bekeken we namelijk de resultaten van je school.
Ondanks al je goede voornemens, beloften en het vertrouwen dat we je schonken en het je allemaal alleen lieten doen, - want dat kon je en dat wilde je, werd het steeds roder voor onze ogen.
De cijfers die we zagen wekten niet de indruk dat er ijverig voor was geleerd en aan was gewerkt. Dat klopte ook wel met de film die zich hier thuis elke dag afspeelde: veel langer dan 5 minuten hing je nooit boven een boek.

We gingen de strijd met je aan en beloofden je een nieuwe aanpak. Die van Alles Laten Zien en Alles Overhoren. 
Toen viel je snel door de mand. Je kon geen touw vastknopen aan het wiskunde hoofdstuk, maar je had ook nog nooit een opdracht gemaakt. Er zat dus een heel andere waarheid achter "Dat heb ik op school al gedaan".
Uren besteedden we aan de 8 hoofdstukken Mens en Natuur waarvoor je een toets zou krijgen. Alsof je de stof voor het eerst hoorde, terwijl je er al lang SO's voor had gehad. Maar ja, daar scoorde je dan ook een 4 en een 3 voor. Op zich best knap, als je nog geen letter gelezen hebt.
Nu was je de wanhoop nabij: "Ik kan het gewoon echt niet meer onthouden mam."

De laatste weken waren pittig, voor jou, maar ook voor mij jongen. Twee tot drie uur per dag waren we er zoet mee. De meeste energie ging zitten in het bieden van weerstand aan je ontzettende negatieve en passieve houding. Ontzettend vermoeiend.

Maar de resultaten kwamen. Niet gek, want met die snappertjes van jou zit het best goed. Maar als je er moeite voor moet doen, stuit het bij jou op verzet. Uitstelgedrag. Nonchalance. Gemakzucht. Slorigheid. En juist daar blijk ik allergisch voor.

 

School moet ook nog even wennen merken we. Als enige kreeg je je Franse werkboek niet terug. Daarin had iedereen thuis opdrachten moeten maken, wat uiteindelijk becijferd zou worden. Na de les moest je uitlegen hoe je het gedaan had, want het was foutloos en dat vertrouwden ze niet.
Nadat ik bevestigde dat we het samen, jij zuchtend en steunend en ik zuchtend en sturend, gedaan hadden kreeg je je verdiende tien.

Weet je, die tienen hoeven helemaal niet. Zevens zijn ook goed. Zelfs rode cijfers zijn OK, want het kan gebeuren dat je iets niet goed begrijpt of onthouden kan. Maar je moet er wel wat voor gedaan hebben. Geen inzet tonen, dat kan niet. Dat is onze boodschap.

Maar ja, dat is niet chill natuurlijk. We zijn er nog lang niet. Ik vermoed dat het ergste toch nog wel komen gaat. Moeder zijn is één groot avontuur.
Maar nu is het vakantie en komen we weer tot ons zelf. Even geen schoolgedoe en geen strijd. Heerlijk. Doe mij nog maar een paar van die weken.

Kleine Kerstgedachte

 

Ondanks alles wat er in de wereld,

maar ook dichter bij huis gebeurt

wil ik blijven geloven,

nee,
blijven zien

dat liefde overal is

en dat je je hand maar uit hoeft te steken

om contact te maken

en verbinding te vinden.