Juni via Gio

Het was een bewogen maand, deze juni.
Veel dagen, veel activiteiten, veel gebeurtenissen.

Op een hele zonnige, warme zaterdag waren we op het G-toernooi bij HBSS.
Wim stond er achter de buiten-bar, met zijn jeugdmaten. Wessel ruimde de flesjes op. Jelmer dronk nog een colaatje. En Sjaantje zat in het zonnetje te genieten van o.a. Travassi, Harrie Slinger en Lee Towers.
Niets meer aan doen, aan zo'n dag. Strik er om en houden zo.

Met Wessel begon ik aan onze sportieve twee weken. We starten met de Avond4daagse in Vlaardingen. Een eerste ervaring en juist daarom zo leuk. Gezellig samen, zelf de route uitvogelen en allemaal hele nieuwe routes, dwars door de natuur.

De start was vroeg, rond etenstijd. Daarom hadden we eetploegen thuis.

"Alleen nog maar opwarmen Jel!" "Hoe moet dat ook alweer?" "Ik maak wel briefjes!"

Hij is lekker verwend door iedereen en reuze trots op zijn 4e medaille.

Het ging prima met de voetbalplaatjesalbums.
Toen de actie afgelopen was, gingen de mannen bij de winkel vragen of er misschien nog pakjes over waren. Nou, die waren er hoor.
Dankzij deze actie én het ruilsysteem kwamen beide boeken compleet.

We waren goed voorbereid op het EK Voetbal. Wij wel ja..........

Cadeautjes geven is echt nèt zo leuk als cadeautjes krijgen.

Hier zijn we onderweg naar de tweede Avond4daagse week in Schiedam. Met de schoolmassa meelopen, over uitgekauwde routes. Maar mét klasgenoten is het wél erg gezellig.

Het was al een tijdje zijn wens om eens bij iemand achterop te mogen. En toen kwamen we hem tegen. Wat een fijne verrassing!

Terwijl wij bij Guus waren, liep hij met M&M en zijn broer de laatste etappe. De snoeppot is weer lekker gevuld. En daar is medaille nummer 5.

Vaderdag is niet compleet, zonder een eigen gedicht.

Gaaf vond ik dit. Gewoon langs de Kerkweg, een ooievaar.

Ook dit was langs de Kerkweg. Toen moeder even haar kontje had gelicht en het nest had verlaten, had ik zicht op haar 4 eieren.


Twee dagen later kwetterde ze paniekerig in het water rond. Haar nest was verdwenen en de eieren dus ook. Natuurgeweld of kwajongens?

Met dit ingenieuse systeem hielden we tot voor kort de muggen buiten onze kamers. Althans, dat hoopten we. Met wisselend succes.


Deze maand kwam hier een eind aan. Ons pandje is nu (bijna) geheel voorzien van kunstof kozijnen en voordeur, inclusief raamhorren. Mooi hoor.

Gedurende een halve dag hadden we de beschikking over een buitenbar.

Hij ging hier 3 geweldige dagen in De Ardennen tegemoet met zijn Sportklas. Kamperen en survivallen en ik mocht hem uitzwaaien.


Toen hij thuiskwam was het zoeken naar zijn huis. Door o.a. de andere voordeur liep hij er zo voorbij.

We haalden een ijsje bij Vlug en hij bleef zowaar eens zitten voor een foto.

Tja, laten we het er maar op houden dat het niet zo liep als we wilden.

En daar weten we hier wel over mee te praten. Het drogen wil ook nog steeds niet zo lukken.
Na 2 1/2 maand werd de bouwdroger vervangen door een "agressiever" exemplaar. Met een week zou het nu echt gebeurd moeten zijn.
Ons motto is tegenwoordig: eerst zien en dan geloven.
Dat dit niet geheel onterecht is, leest u volgende maand.

Tijdens het judo-examen, behaalde hij 2 oranje slips.

Doordat het vocht in de gipsmuurtjes was getrokken, gingen de mozaïekmurtjes scheuren. En dus kwam Goof en herstelde de muurtjes. En herstelde voor de tigste keer de kitranden. En herstelde de stabiliteit van de douchebak toen die bleek te wiebelen waardoor de kitranden wéér gingen scheuren. Had ik al eens gezegd dat er hier in huis nooit iets in 1x goed gaat?

En als ik dan eens denk dat het hier nooit meer goed komt, vind ik op zolder, deze tekening op het whiteboard dat daar ligt.
En dan is alles weer goed. Nou ja, bijna dan.

Ik wist niet dat ik het (al) kon.

zaterdag 23 juni 2012

Wie was ik, dat ik me 3 maanden geleden voornam om meer te gaan bewegen en te gaan leren rennen. Wie ben ik die nu twee of drie keer per week de stoute (ren)schoenen aantrekt en op jacht gaat naar wéér een lesje Evy. Wie is dat in de spiegel in dat hardloopsetje en met dat gekke petje op. Wat gebeurde er met mij, die nooit iets begreep van hardlopers en zich altijd afvroeg waarom mensen zich vrijwillig zo uit de naad en in het zweet werkten.

De clou zit in het woord 'begrijpen'. Ik begrijp er nog steeds niets van. De clou is dat je het ook niet hoeft te begrijpen, maar dat je het moet voelen en je gaat het voelen door het te doen. Ik begrijp niet hoe ik zover gekomen ben, maar ik voel het des te beter. Rennen, buiten in de natuur, in weer en wind, vechtend tegen mijn protesterende knieën, het is soms zwaar, maar dat gaat over.

Het rotgevoel ging weg en maakte op deze dag plaats voor een onoverwinnelijke euforie. Onbegrijpelijk.

 

Toen ik twee weken hiervoor bij de aankoop van een Leontien-artikel een gratis startbewijs kreeg, kon ik het niet laten even op de site te kijken waar dit precies over ging. Het bleek over een vrouwen run van 7 km. langs de boulevard en het strand van Nesselande te gaan. Het doel was het in beweging zijn, niet de prestatie. Het hele parcours rennen was niet de opdracht, maar wel de afstand volbrengen. Wandelaars waren ook welkom.
Ik werd enthousiast en nieuwsgierig. Alle kilometers rennend volbrengen lag nog niet in mijn mogelijkheden, maar wisselend wandelen en rennen wél. Net zoals ik met juf Evy ook deed.
Het was in de buurt én er stond niets anders op de gezinsagenda.

Dus ik schreef me in.
Omdat ik op doorreis was via Maarssen, kleedde ik me in de auto om. Ja, hoe gek kun je doen? De SD-kaart van mijn mobiel heeft de plaatjes niet kunnen verwerken, want hij is erop gecrasht. Helaas. Geen eigen foto's dus. Van de hele run niet. Jammer jammer.

Via een industriegebied en de shuttelbus arriveerde ik ruim op tijd. Ik kreeg mijn startnummer en ging de strijd aan met de bijbehorende minispeldjes. Snel werd het drukker. Ik was blij dat ik toch mijn jack meegenomen had, want ik waaide er bijna uit mijn broek. Alle tijd om mijn flesje leeg te drinken.
Had ik dus niet moeten doen, maar daar kwam ik pas achter toen we onderweg gingen.

Om tien voor zeven zocht ik het startvak op en sloot achteraan aan. Wat een mensen, zeg. Gelukkig allemaal voor me; die tip had ik onthouden. Je kunt beter van achteruit langzaam oprukken als daar ruimte gaat ontstaan, dan de halve race klem blijven zitten tussen al die renners.
Vooraan begon de warming up. Leontien zelf was er, de meneer die alles aan elkaar schreeuwde, een hele hoop muziek en zo'n 1800 deelneemsters die enthousiast heen en weer dansten. Ik ging niet heen en weer dansen. Ik frummelde liever nog wat aan mijn oortjes, knoopte mijn jack goed vast en zette Endomondo op scherp.

Uiteindelijk mocht ik beginnen. Ik startte les 10 en Evy zei dat we er een fijn half uurtje van zouden gaan maken.

Het is waar wat ze zeggen over dit soort loopevenementen. Je wordt meegenomen in de sfeer.
Het eerste stuk ging traag. Het weggetje was smal en voor me liepen ze breeduit. Geen kans op inhalen, dus ik sjokte mee. Al snel hoorde ik Evy zeggen dat de kop er af was en dat ik mocht gaan wandelen. Ja da-hag, ik had nog niets gedaan. Dus ik negeerde haar en sjokte verder.

Langzaam aan kwam er inderdaad ruimte en kon ik meer mijn eigen tempo gaan lopen. Ik haalde wat mensen in en genoot van de omgeving en het uitzicht voor me: een hele lange roze hupsende sliert vrouwen. Veel groepjes, vriendinnen en moeders met dochters. Het rennen ging als vanzelf. Probleemloze ademhaling, soepele benen, dus ik bleef rennen. In mijn oor hoorde ik zeggen dat ik er al 3 kilometer op had zitten. Aan de overkant van de plas zag ik de plek waar ik vandaan kwam en daar lag ook de finish. Bijna de helft dus al gehad en nog geen centje pijn.

ik nam me voor toch maar te blijven rennen en aan te zien hoelang ik het vol zou houden. Er kwam een drinkpost. Leek me niet zo'n goed idee omdat ik al het gevoel had "over te lopen".
Zo'n 2 kilometer voor het einde kwam er een loopster ons tegemoet. Het bleek Leontien die ons kwam aanmoedigen. Met de finish in zicht werd het drukker langs de kant en namen de aanmoedigingen toe. Ik maakte nog wat tempo - een eindsprintje, ook dat kon ik nog best.

En na ruim drie kwartier onafgebroken rennen, kwam ik met een grote grijns over de finish.

Gewoon gehaald. Zeven kilometer. Zonder te stoppen. Ik wist niet dat ik dit al kon.



De 3 G's

vrijdag 15 juni 2012

Vroeger, vroegah, gingen we uit in het weekend.
Ik heb W ontmoet in het sport- en vriendencircuit. Maar onze eerste toenadering was op een verjaarsfeest. Mijn jongste oom was jarig en vierde dat met zijn vriend. Ik kwam er dus voor mijn oom en danste er met zijn vriend vandoor.
Er volgden nog vele vele feestjes en we dansten tot de hakken van mijn schoenen vielen. Bij wijze van spreken dan. We feestten en we sliepen op zondag uit. Lang. Heel lang.
En dan - nou ja, dan trouw je en dan krijg je kinderen. En dansen is ineens de heen en weer zwiepende beweging die je maakt met een kramperig baby'tje op je arm. En uitslapen is anything na 5 uur 's ochtends.

En voor je het weet ben je jaren verder. Tuurlijk, dan ga je ondertussen wel lekker uit eten af en toe, of naar het theater of je hebt gezellige dagen met lieve vrienden, leuke familie en gulle flessen wijn en bier - maar de dagen van feesten tot diep in de nacht zijn wel voorbij, en da's ook helemaal prima.

Maar af en toe jeukt het toch. Zoals, als je in de auto zit en ineens is er een liedje op de radio dat ze 'vroeger' altijd draaiden. En je krijgt zin om te dansen, maar ja, je hebt je gordel om en je staat in de file, dus je danst gewoon in je hoofd. En in je hoofd ben je geweldig, uiteraard, en denkt iedereen op je denkbeeldige dansvloer dat je absoluut de Beste Danser Allertijden bent.

Of zoals, als je de maaltijd staat te bereiden met muziek in je oren van je MP3speler, en je swingt achter het aanrecht lekker mee. Maar dan zie je vanuit je ooghoeken de jongens met opgetrokken wenkbrauwen hoofdschuddend naar je kijken.

En net als je denkt, goh, we moeten echt weer eens uitgaan, zie je ineens een vergeten brooddoos van W in de koelkast liggen, gaat je telefoon en is dat W, die vertelt dat metingen hebben uitgewezen dat je huis nog niet droog is, dat de afrekening van gas en licht is gekomen en ontdek je dat sportkleding nog niet gewassen is terwijl het vanavond wél weer aan moet.

Oh ja.

Je was een moeder en moeders feesten niet tot diep in de nacht op keiharde muziek. Je kan niet alles hebben, niet waar.

Ik geef het toe, ik had zin in een feestje. En er kwam er één.
Guus gaf een feest en al een jaar vantevoren hadden we kaarten besteld. Samen met nog 6 gezellige mensen.
Weet je wat dat betekent? Dat de jongens bij lieve vrienden logeerden. Dat zij zelfs met hen de slotavond van de Avond4daagse mee gingen lopen. En dat wij, zodra Jongste 's middags naar school vertrokken was, in de auto stapten richting Eindhoven.
En we hebben er heel veel gedanst.

Het begon allemaal heel beschaafd. Rondje stad, terrasje, lekker eten.
Maar ineens, zo halverwege de avond, bevond ik me op een veld, met plakkerige haren, een duf postcodeloterij sjaaltje om mijn nek en allemaal in suffe gekleurde poncho's gestoken mensen om me heen. Keihard meebrullend met de Guus, de Golden Earring en Gers Pardoel.

De kinders waren lekker op de Haverakker. Ik hoefde me nergens zorgen over te maken. W was bij me. Ik voelde zijn armen om me heen. Hij fluisterde in mijn oor hoe blij hij was dat hij daar met mij was. Ik voelde me ineens weer vierentwintig.

Dus. Ik gooide mijn armen nog maar een keer in de lucht en bewoog mijn heupen op het ritme van Het Regent Meters Bier. En ik danste en ik lachte en ik bedankte het hele universum met alles erin dat mijn leven is zoals het is.

Dat je wél alles kan hebben.