Dit zag Gio in mei.

Weet je wat zo leuk is aan die telefoonfoto's? Dat je zomaar allerlei dagelijkse momenten terugvindt die je anders niet had vastgeled - kleine, onbetekende dingen.... en dat je je dan realiseert wat een gezegend leven je toch leidt.

Hier komt onze meimaand van 2012.



Ik heb wel eens geroepen dat 4 kinderen me leuk leek. Ik ben erop terug gekomen.

Het zit niet stil aan tafel en na het eten gaat het stoeien. Allemaal tegelijk. Mân, wat een prikkels!

We maken er graag grappen over. Jel doet altijd alles op het laatste moment. Het begon al met geboren worden - 19 dagen te laat. Naar bed gaan - liefst te laat. Aan huiswerk of boekverslagen beginnen - standaard te laat. Melktanden en kiezen wisselen - uiteraard ook heel laat.
Anderhalf jaar geleden was hij voor het eerst bij de ortho. Hij mocht daarna gerust een poosje wegblijven. Eerst maar eens wisselen.
Er is sinds die tijd niet veel veranderd. Nog steeds moet er boven 5x en onder 2x gewisseld worden.
Lekker laat dus.

~ Naar de bioscoop ~

Inmiddels was het plafond in de woonkamer droog genoeg om gesausd te worden. Nu echt. Dus alles weer inpakken. Met speciale materialen dekt het dan in 1x. Zeggen de professionals. Prima. Fijn. Maar niet bij ons dus. Het is zéker opgeknapt, maar de plekken zijn nog wél te zien. Dus binnenkort gaan we voor de 3e keer alles inpakken *zucht*.

~ cupcakes bakken ~

~ en appelkruimeltaart om mee te nemen naar Het Rademaker Familie Weekend ~

~ een gedicht voor moederdag ~

~ echte liefde ~

~ de lente is begonnen; we kunnen 's avonds weer een rondje fietsen om een ijsje te halen ~

~ tijdens mijn rek- en strekoefeningen schiet hier vaak de GPS aan ~

~ nee, geen UFO's, maar tuinlampjes ~

~ als je kids in je tuin laat spelen met waterpistolen, heb je daarna wél een klusje te klaren; ramen zemen dus ~

~ favoriete zaterdagmaaltijd ~



Jelmer keek de Champions Leage Finale bij een vriend, met zijn voetbalmaten. Vriend had ook een zwembad in de tuin. Ik geloof niet dat ze heel veel ballen hebben zien rollen.


Met Pinksteren deden we een dagje Oostvoorne. Deze heren deden het per fiets. Beiden hebben iets te verbergen. En vinden ze die vrouw met dat mobieltje redelijk irritant worden.

Het was een heerlijke dag.

Afgesloten met onze eerste bbq van dit jaar.

~ er woont van alles in onze tuin ~

~ partners in crime ~

Omdat we boven nog (steeds) niet kunnen starten met kluswerkzaamheden, zijn we beneden maar aan de gang gegaan.

Hij wil privacy

Als er een schooltoernooi georganiseerd wordt, is hij er altijd bij. Zo ging hij al korfballen, schaken, zwemmend redden en voetballen. Deze woensdagmiddag stond er honkbal op het programma.
Hij borrelt altijd van de spanning, wil zo graag, zo veel, zo snel en o zo graag de beste zijn. In de loop der jaren heeft hij gelukkig geleerd te verliezen. Met zijn verlies om te gaan. Maar eerlijk is eerlijk: hij kan ook heel goed winnen en draagt zijn winst dan als een echte kampioen.
Sporten doet dat met mensen. Sport stript je van je normale manier van doen en laat je karakter doorschijnen. Je kern. Sport geeft kinderen de kans zichzelf te leren kennen.

Twee potjes hadden ze al gehad. Beiden gewonnen.
Waar ze de eerste wedstrijd nog moeite haden de bal te raken, mepten ze hem gedurende de tweede al een stuk verder het veld in. Ze begrepen nu ook dat je dan best nog een honk kunt lopen en dat je niet hoeft te stoppen op het eerste.
Rekenen kunnen ze als de beste, dus dat die 3e pot belangrijk zou worden in de kans op een prijs, voerde de spanning maximaal op.
De tegenstander had er ook 2 gewonnen en stapte overduidelijk met dezelfde motivatie het veld op. En met een loeifanatieke coach.

Zij hadden de eerste slagbeurt. Onze veldspelers namen hun posities in en spraken nog even door wie wat wanneer zou gaan doen.

Het was spannend. De teams waren aan elkaar gewaagd. Vrij snel werd duidelijk dat we met kenners van doen hadden. Prachtige slagen, snele loopacties, op de juiste momenten een honk stelen. Eigenlijk technisch gezien een veel beter team.

Toen alle 8 spelers hun slagbeurt hadden gehad, stond de teller al op 7. 7-0 dus.

Onder het toezicht van de opa's begonnen ze aan hun eigen slagbeurt. Het leek mij een onmogelijke opgaaf om met hun 8 spelers ook minimaal 7 punten binnen te lopen. Maar evengoed stonden wij op scherp, langs de kant.

De eerste slag was mis...............

......en ook de 2e werd niet geraakt.

Maar toen sloeg ie een hele mooie honkslag. Rennen Wes, rennen!

Er werden punten gescoord. Ze kregen kansen. Een slag leek zo in de handen van een veldspeler te komen, maar hij miste hem op een haar na. Oh, dat was mazzel. Een collectieve zucht van verlichting ging door het publiek langs de lijn.

Ik weet het wel, ik weet het - het gaat helemaal nergens over. Zesdegroepers zijn het nog maar, in een schoolcompetitie, waar een schepnet bij de team uitrusting hoort om de ballen uit de bosjes en tussen de brandnetels vandaan te vissen.

Maar weet je, deze snakies hadden zo hard gewerkt.

De tijd leek steeds langzamer te gaan. Nog 2 slagmannen. We werden er fanatiek van - we moedigden aan, prezen, juichten bij iedere stap die ze zetten.
Tot de laatste geslagen had en de punten werden geteld.
7. Gewoon ook 7 punten binnen gelopen. Gelijkspel.

De heren van de wedstrijdleiding gingen tellen. Voor- en tegenpunten van beide teams.
En toen hè.

TOEN WAREN ZE KAMPIOEN!

Ze waren zo blij.
Tranen bij de tegenstanders, die het ook zo graag hadden gewild. Bijna tranen bij mij, want ik jank al als er iemand een mixer wint bij een prijsvraag.
En dit was niksniet een mixer.

Dit waren een beker én medailles!

Dit was mijn dappere jongste, die keer op keer bewijst dat grootse dingen komen in kleine verpakkingen.
Mijn kampioen. Die won. Die feestvierde. Zelf. In een team.

Zijn liefde voor deze sport was weer aangewakkerd. Hij herinnerde me aan een belofte die ik hem deed. Als hij na een jaar judo, dit nog steeds deed en niet tussentijds zijn zinnen weer op een ander sport had gezet, mocht hij ook nog op honkbal.

Morgen. Morgen mocht ie komen voor een proeftraining. Van mij mocht het ook.

Maar toen kwam het: "Mam, doen ze daar ook douchen na de wedstrijd?"

"Ja, natuurlijk".

"O, dan ga ik er toch maar niet op. Verkleden enzo, dat ze mijn onderbroek zien, vind ik wel OK. Maar ik ga er niet douchen. Ik wil gewoon wat privacy".

Het is OK

"Hoe doe je het toch allemaal?", vragen mensen dan.

Weet ik veel. Het leven is gewoon het leven -  ik Doe het niet allemaal, het Gebeurt allemaal gewoon en welke andere keuze heb je dan, naast er maar gewoon in meegaan?
Maar ja, zo zijn vrouwen. Daar praten wij over. Als we koffiedrinken of bijpraten of elkaar treffen in de supermarkt of op het schoolplein. "Goh, jij heb het ook druk - hoe doe je het toch allemaal?" Voetbaltraining, judoles, feestjes, schooltoernooien, logeerpartijtjes, je brengt ze en haalt ze en juicht voor ze, en dan is er ook nog de schoolarts, vrijwilligerswerk, het schoolreisje, hand- en spandiensten bij en voor wie dat nodig heeft, school, sporten, konijntje opvangen en huishouden.
En die heeft een baby die nooit slaapt en die heeft een hond die vijf keer per dag uitgelaten moet worden en jeetje, die heeft de zorg voor een ziek familielid, en dat moet nog bij haar eigen gezin, en hoe doen we het toch allemaal.Ik zie het dagelijks om me heen. Ik vraag het me dagelijks af als ik naar de volle levens van anderen kijk.
En dan heb ik nog niet eens een betaalde baan, die zovelen er wél bij hebben.

    
Het punt is, het leven is het leven en je drijft mee op de stroom die je deels zelf creeert, en waar je deels geen invloed op hebt. En je doet je allermeestbeste best. Want we zijn allemaal stapeldol op onze kinderen, en we stellen allemaal de prioriteiten die op dit moment het beste werken in ons leven.

Ik wou dat vrouwen zich wat minder schuldig voelden. Want jee, ook dat doen we allemaal. Maar dat hoeft helemaal niet, want het is OK.

Als je je echtgenoot een week lang in het voorbijgaan ziet en dan eindelijk even samen op de bank hangt en dan te moe bent om een zinnig gesprek te voeren - het is OK.

Als je kinderen op de bank pannenkoeken of patat eten om half acht en dat 'feest' vinden, maar de realiteit is dat je gewoon echt geen zin meer hebt om te koken en de muizen dood voor de koelkast liggen van de honger - het is OK.

Als ze vandaag gym hebben, maar de gymkleding ligt nog ongewassen in de wasmand - het is OK.

Als je je jongste naar school laat gaan zonder zijn huiswerklijst getekend te hebben, zodat hij zijn toets vandaag niet mag doen, maar pas morgen - het is best OK.

Ik was het ook even vergeten. Maar het is OK. Ze weten het. Ze weten hoeveel je van ze houdt, ze voelen het in alle onbetaalbare, dierbare tijd die je *wel* met ze doorbrengt. Je neemt de omstandigheden die je hebt, en je werkt ermee. Je lacht en je leeft en je lieft iedereen om je heen een slag in de rondte, iedere mooie minuut die je krijgt.  Je maakt het werkend, en je geeft het, hen, alles wat je hebt, al je passie, tot in dat kleine stukje van je hart dat de dingen tegen ze zegt waarvan je hoopt dat ze ze horen.

Zoals, "Jij bent belangrijker dan alle andere dingen in mijn leven".

En om dat vol te houden piep ik zo af en toe naar buiten. Ga een rondje fietsen.
Want weet je, vanuit alle ramen van ons huis zie ik alleen maar andere huizen. Maar binnen een halve kilometer, fiets je overal in het groen. En dat is hier prachtig.
En héél erg OK.