Wiped out

zondag 22 mei 2011

Twaalf over vijf.

Vandaag is ie opgestaan. Direct aangekleed, want stel dat iemand z'n pyjama ziet. Rondgekeken wie er allemaal nog meer al wakker zijn. Buiten rond geschooierd. Even op de bank gekropen en daar tv gekeken. Iedereen met een smile begroet. Een boterhammetje aan de grote tafel gegeten, met op links Opa Olifant. Getafeltennist met Linde en Anne. Ruzie gemaakt met Xander. In de auto meegereden naar De Hoge Veluwe. Lang meegezocht naar een goed passende witte fiets. En hem niet gevonden. Een kwartier achterop gezeten bij Je Grote Vriend. Opnieuw gezocht naar een fiets én gevonden. Voorop in de strijd gereden. Tegen de wind in. Van de kabelbaan gegaan (en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer.......). Geschommeld. Een ijsje gegeten. Bij Daisy op het terras gezeten. Het hele stuk weer terug gefietst. Limonade gedronken. Met Noah gewandeld. Gestoeid met Ome Thijs. Gevoetbald op het veld met de grote neven. Gekeken hoe de rest soep ging eten. Nog een potje Onderuit gespeeld.
Gerend. Gesprongen. Gezeurd. Gejuichd. Gehuild. Gelachen. Geleefd.

En nu is ie Gevloerd.

Je bent zelf de belangrijkste persoon in je leven,

tót je kinderen krijgt.



Jij

 

Jij bent onze oudste zoon, Jelmer Schuurmans.

Jij hebt in augustus 2003 van ons ouders gemaakt van een basisschoolleerling.

Jij zeilt met het grootste gemak door je schoolcarrière.
Je vindt er alleen niks aan.

Jij hebt intussen mooi je VMBO-TL advies op zak.

Jij bent zéér tevreden met je keuze voor Het Vos en hartstikke blij met je toelating tot de Sportklas.
                                                                                                      
Jij hebt jezelf tijdens je basisschooltijd een lading moeilijkheden op je hals gehaald waar je U tegen zegt.

Jij hebt echt je allerbeste best gedaan om daaraan te werken, en met succes.

Jij bent enorm gegroeid afgelopen 1 1/2 jaar en dan bedoelen we niet alleen in de lengte en de breedte.

                                                         

 

Jij bent geen jongetje meer.

Jij bent nu heel druk bezig met Cool Zijn.

Jij hebt Hyves ontdekt.

Jij kan niks weggooien.                                          

Jij laat nog steeds alles vallen daar waar je het voor het laatst gebruikt hebt.

Jij maakt iedere keer opnieuw een ongelofelijke puinzooi van je kamer.

Jij pakt elke ochtend zelf je tas in, maar o wee, als er iets niet ligt waar jij het verwacht, dan is het huis te klein.

Jij lust graag een broodje shoarma en daar dan veel van.
En daar dan knoflooksaus over, alsublieft.

                                                       

Jij zou het prima vinden als je nooit meer iets anders hoefde te drinken als cola,
mits het niet over de datum is.

Jij bent 59 kilogram pure levenslust, met de meest en mooist gespierde billen van de hele wereld.

Jij wil keeper zijn. Of misschien wel spits. Of misschien toch weer keeper.

Jij bent misschien niet de allerbeste voetballer in je team,
maar wel degene die er altijd is.  

                                                         

Jij bent nooit te beroerd om even te helpen.

Jij hebt een volwassen gevoel voor humor en maakt grappen waar je zelf ook zo hard om kan lachen.

Jij hebt zomaar ineens een genuanceerde mening over van alles.

Jij leest een gemiddeld boek uit in een jaar of twee,
maar hebt met de V.I. minder moeite.

 

Jij krijgt Wessel binnen tien seconden helemaal over de rooie.

Jij spreekt je broertje aan met 'kleine',
maar jij gaat ondertussen wel voor hem door het vuur.

Jij bent gul en liefdevol en gezellig.

Jij laat ons glimlachen, helemaal tot in ons hart. 

                                                          

Jij maakt in augustus 2011 van ons ouders van een middelbareschoolleerling.

Jij maakt ons trots. Héél trots!

Liefs, pap en mam

 

* Deze pagina hebben wij  gemaakt voor het afscheidsboek van groep 8.  

Het geheim van een gezonde geest is

 niet treuren om het verleden,

niet piekeren over de toekomst,

nooit vooruitlopen op problemen

en eerlijk leven in het moment.

Lastig stuk vreten

~ juni 2004 ~

Wessel is een joch waar je je handen vol aan hebt.

Hij wil overal bij zijn, alles zien, alles meemaken.

Hij is een kind dat altijd, iedere dag, zijn grenzen verkent - en die van ons.

Hij is ongelofelijk impulsief en mateloos energiek.

Toen hij klein was, en wij nog niet zo lang gebombardeerd tot papa en mama,
vroegen we ons nogal eens af of dat nou allemaal wel normaal was, die ongeremde energie gecombineerd met zevenduizend onuitvoerbare ideeen. Per dag.

Wij twijfelden, zoals ouders over alles twijfelen, en zochten terwijl Wessel-peuter onder onze handen tegen de muren op vloog naar een etiketje dat we erop konden plakken.

Toen hij wat groter werd en wij weer wat meer ervaren in de opvoedelarij was de diagnose vrij makkelijk gesteld: LSV_GH*.

~ mei 2009 ~

Het is een belhamel, een deugniet; behalve als hij in de buurt is van een kleiner kind.

Dan ineens laat hij zijn macho-houding vallen. Dan ineens troost hij en knuffelt hij.
Dan ineens is hij de verantwoordelijkheid zelve.

En dan ineens, een fractie van een seconde, kan ik in de toekomst kijken en zie dan de vader die hij later zo graag wil worden.

Gisteren zag hij het kleine baby neefje van M. bij ons op het schoolplein.
Altijd goed voor de vraag of hij nou echt niet nog een broertje of zusje krijgen kan?
Ah toe, je kunt het toch proberen, voor mij?

Fietsend naar huis vertelt hij hoe schattig hij hem vindt. Als Wim vraagt of hij zelf ook kinderen wil, antwoordt hij overtuigd en vastberaden met een ja-natuurlijk!

En dan volgt dit gesprekje:

"Je moet dan wél eerst een vrouw vinden."

- stilte -

"Hoe heb jij je vrouw gevonden dan?"

Wim vertelt dan van Het Feestje en Hoe Het Zo Gekomen Is.

"Maar je kan ook alleen blijven."

Hier hoeft hij niet lang over na te denken.

"Dat wil ik niet, dat vind ik véél te saai. Ik wil later ook wel wat te doen hebben!" 

~ september 2010 ~

En dat sluit dan weer mooi aan bij de omschrijving die wij wel eens geven voor ons leven samen met Wessel: met hem erbij hoeven wij ons nooit te vervelen!

Hij heeft dat begrepen. Denk ik.                                  

                                                                          * Lastig Stuk Vreten met Groot Hart

Mijn leven als een busreis

Mensen stappen op en mensen stappen af.

Er zijn haltes met een gelukkig weerzien en haltes met een droevig afscheid.
Ik ontmoet mijn moeder en denk dat ze de hele reis bij mij zal blijven, maar de waarheid is anders.......
Ze stapt uit bij een verlaten station en laat mij achter in de bus.

                                           

Maar er stappen andere mensen in, mensen die voor mij heel belangrijk zullen zijn de verdere reis.
Het zijn mijn ouders, mijn man, mijn kinderen, mijn familie, mijn vrienden en vriendinnen en al die andere mooie mensen.

Voor sommigen is de busreis een leuk uitstapje.
Voor anderen is het een droevige reis met zware bagage.
Enkelen laten een groot heimwee achter.

Anderen stappen in, maar gaan toch heel snel weer weg uit mijn bus.
Soms ben ik verrast dat bepaalde medereizigers waarvan ik hou in een andere bus gaan zitten en mij alleen laten reizen.
Natuurlijk houdt niemand mij tegen om hen in die andere bus te gaan zoeken, maar soms kan ik niet meer naast hen zitten, want die plaats is immers al ingenomen.

Dat is niet erg, zo is deze reis nu eenmaal.
Vol dromen en verrassingen.
Vol ontmoetingen en afscheid nemen.

Ieder van jullie is op een ander traject in mijn bus gestapt.
De één ruim een kwart eeuw geleden, de ander pas recent.
Maar gelukkig zitten jullie er nog.

Ik weet dat er op elk moment van mijn reis, één van mijn reisgenoten hulp nodig kan hebben.
Ooit kan ik, op een bepaald moment, zelf iemand nodig hebben die mij begrijpt.

Het grote mysterie van deze reis is, dat ik niet weet wanneer ik uit deze bus stap.
Ik weet zelfs niet wanneer mijn reisgenoten uit zullen stappen.
Zelfs niet degene die naast mij zit.

We weten geen van allen waar en wanneer onze reis eindigt.

Ik zelf, ik zou heel verdrietig zijn als ik er nu uit zou moeten stappen.
En juist daarom wil ik mijn 45e verjaardag graag met jullie vieren.
Omdat we er nu allemaal nog in zitten.
Wil je dat ook, reserveer dan nu al een stoel voor zaterdag 3 september a.s. en zorg dat je de juiste aansluiting niet mist.

Laten we er voor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.

Aan iedereen die in mijn bus zit: Ik wens jullie samen met mij een goede reis!!

                                                          Liefs, Diana

* Ik maakte en verstuurde deze uitnodiging om mijn 45e verjaardag aan te kondigen.

Super Mario Bros Snack

Je hebt nodig:

jonge kaas

cherry tomaten

(knak-) worstjes

smeerkaas

zwarte veterdrop

Steek sterren uit een dik plak kaas. Knip kleine stukjes van de veterdrop en plak ze op de kaas.

Snijd een plakje van een cherry tomaatje af en hol het uit met een lepeltje. Snijd een stukje (knak-)worst af en duw het in het uitgeholde tomaatje. Prik met een groot rietje (als je die niet hebt werkt de dop van een viltstift ook prima) kleine rondjes uit een plakje kaas.

Plak de rondjes op het tomaatje met een beetje smeerkaas. Ze plakken het beste als je zorgt dat de tomaatjes goed droog zijn.

Smakelijk!