Foto Challenge deel 2

8 t/m 16 mei

Haring & Bier Wandltocht 2017

 3 juni 2017

We keken er al weken naar uit. Hadden een groot kruis in de agenda staan, én onszelf uit laten plannen door de baas. Vorig jaar *klik liepen we voor het eerst mee, en waren daardoor zo enthousiast geworden, dat we hem dit jaar ook niet wilden missen.

Kwart voor acht zaten we in de auto en om kwart over acht liepen we met onze eerste stempels onder de startboog door. Een kwartier voor ons was de grote meute vertrokken voor deze vijfentwintig kilometer. En ongeveer vijf kwartier na ons zouden de vijftien kilometer lopers kunnen beginnen. Verreweg de grootste groep deelnemers.

De temperatuur was prima. Vestje of jasje was niet nodig. Konden gewoon thuis blijven. Net als de regenponcho, want er zou geen druppel vallen vandaag.

We liepen het centrum uit, via de Grote Kerk. De Maassluissedijk leidde ons naar het buitengebied. Terwijl we de Deltaweg overstoken, grijnsden in de verte de donkere wolken ons tegemoet. Maar die zouden dus wel overdrijven. Dachten we. Want dat hadden de weergoden ons voorspelt.

Hoe mis kan je het hebben. Na een aantal minuten kleine druppels, volgde een licht regenbuitje en daarna een hoosbui. Van een kleine vijf kilometer. Terwijl we langs de Nieuwe Waterweg liepen, nergens konden schuilen en we geen poncho bij ons hadden. 

Hoezo Water Weg? Het Water was werkelijk overal!

Hoe nat word je denk je, gedurende een kleine vijftig minuten? Nou, onderbroek drijfnat dus. Onze shirtjes konden we uitwringen. De telefoons gingen uit de broekzakken en onderin de rugzak. De rugzak die we voor Jongste hadden gekocht als nieuwe schooltas, maar waar hij zo hartgrondig op gemopperd had. Een waardeloze tas vond ie het. En raai eens wat? Hij had gelijk. Wat een kl*te tas zeg. Op het moment van schrijven is ie reeds afgeschreven. En ligt ie in de kliko.

Na zes kilometers doemde Het Oeverbos op. Lekker, koffie. Even uitdruipen, warm worden en een klein beetje opdrogen. Ook zochten we contact met onze vijftien-kilometer vrienden. Waren zij al gestart? 

Intussen was het buiten droog geworden, en vervolgden we onze weg. Via de oude spoorbaan, liepen we richting Zuidbuurtseweg. En daar vandaan weer naar Paviljoen De Krabbeplas. 

Half elf was het inmiddels. De anderen waren met hun groep van zestien nu één kilometer onderweg en dus nog zo'n kleine zeven kilometer hier vandaan. Ons uiteindelijke doel was om in de middag met hun het terras te delen, dus was 'temporiseren' onze opdracht.

Dat konden we hier mooi doen. Eerst een plas in een mobiele wiebelhut, daarna nog een bakkie en wat kletspraatjes met bekenden.

Toen we weer op pad gingen, kwam net een hele stoet vijftien-lopers aan. We waren dus net voor de drukte weg.

De route ging verder via het viaduct over de snelweg, langs het Vogelhutpad en via het Aalkeetbuitenpolderpad.

Hier sloegen we linksaf, omdat wij hier een extra lus gingen lopen. 

Onmiddellijk liepen we weer alleen, want het merendeel ging hier naar rechts.

Na een paar kilometer werden we opgewacht door een drietal besnorde dames, die bij ons een heuse tatoeage aanbrachten.

Weer enkele kilometers verderop, sloten de vijftien-lopers weer bij ons aan. Òp naar de lunchplek, bij het Scoutingterrein.

Even zitten dan maar weer. Genieten van lekkere broodjes en het zonnetje. 

Kletsen met een ex-collega, ex-korfballer en ex-middelbare schoolgenoot. 

Eén grote reünie is het, zo'n wandeltocht.

Tot onze verrassing stapten ook 'onze' vijftien-lopers het terrein op.

Die hadden we eigenlijk nog niet verwacht. Maar wél zo gezellig.

Nadat we bijgepraat waren, gingen we elk onze eigen kant op, om de routes te vervolgen.

Via de Watersportweg en De Polderpoort doken we weer de Broekpolder in. Via de fietsbrug liepen we terug de bewoonde wereld in. Dwars door winkelcentrum De Loper, waar de supermarkt ons verwende met een kakelverse eierkoek en een flesje water. Daarna richting Vaartland, waar we ineens achterop 'onze' groep liepen.
De rest van de route konden we met elkaar aflopen. Via het Jaagpad, tot we de begraafplaats Emaus opliepen.

Daar werden we verwend met plaatselijke lekkernijen: IJzerkoekjes en Schelvispekel.

Na de laatste etappe kwamen we bij De Visbank midden in de gezelligheid aan. 
De terrassen vol, overal vrolijke mensen en goeie live muziek.

Snel in de rij voor de beloningen dan maar: het speldje én de haring.

Het zat er op. Wéér gelukt. 

We maakte een potje en per ronde werd er achttien bier en twee cola besteld. Het bleef nog lang onrustig.

Volgend jaar weer!

Foto Challenge deel 1

Social Media. Helemaal van deze tijd. Ik wil mezelf nou niet direct hip noemen, maar ik vind het wel leuk om dit soort digitale dingetjes te ontdekken en uit te proberen.

Eerst was er Twitter. Mwah. Daar was ik al snel op uitgekeken. Dat had voor mij geen meerwaarde. Als er dan al eens lokale nieuwtjes waren, hoorde ik die wel via hèm.

Terwijl iedereen om me heen al-lang op FaceBook zat, maakte ik er ook eindelijk een account aan. Ik vond het grappig. Niet om zoveel mogelijk vrienden te hebben. Maar om makkelijk beter op de hoogte te zijn van wat de mensen die er echt toe doen, bezig houdt.

Maar met het succes, begon voor mij ook de ondergang. Ik ging het bloed-irritant vinden dat mijn reacties, bij mensen terecht kwamen die het naar mijn idee niets aan ging. 

Ik werd steeds passiever. Zelf iets plaatsen, doe ik nog maar weinig, omdat ik dat liever minder openbaar doe. En wil ik op een ander reageren, kies ik voor een gesloten kanaal.

De veelheid aan reclames ging ook tegenstaan. Dus haalde ik veel likes op bedrijven-sites en groepen weg. Van degene waar ik mee verbonden wil blijven, heb ik inmiddels de meldingen uitgeschakeld.

Kortom: een rondje FaceBook is tegenwoordig zó gepiept.

Van Snapchat heb ik nooit begrepen wat er leuk aan is. Ik hou het maar zo.

Dan is er nog Instagram. Het duurde even voor ik de grap ervan in zag. Maar tegenwoordig ben ik er elke dag wel even te vinden. De combinatie van fotootjes én stukjes tekst spreekt me aan. Maar wat ik verreweg de grootste meerwaarde vind, is dat het er krioelt van de creatievelingen. Nu ik weet hoe het werkt met de # en de @, ontdek ik een wereld vol gelijkgestemden. Leuke mensen en heel veel inspiratie en ideeën. En je krijgt er geen ongevraagde dingen onder je neus.

Via via hoorde ik van de Mei Foto Challenge. Bedoeld om elke dag een foto met uitleg te plaatsen, over een vooraf vastgesteld onderwerp. Door middel van bepaalde #codewoorden, is heel eenvoudig terug te vinden, wie ook meedoen en wat zij geplaatst hebben.

Dat leek me wel wat. Een leidraad. Ik hield het vol. De hele maand mei. En wàt vond ik het leuk. Ook het teruglezen en kijken. Omdat ik het wil bewaren, verzamel ik het hier.

Dit keer deel één, van de vier.

To be continued..............